Karthika Puranam day 26 in Telugu
కార్తీకపురాణం 26వ రోజు కథ
విష్ణుమూర్తి సేవకులు చెప్పిన మాటలన్నీ ధర్మదత్తుడు విన్నాడు. ఆయన ఆశ్చర్యంతో నిండిపోయాడు, కాసేపు ఏమి చేయాలో తోచలేదు. మళ్లీ వారికి నమస్కారం చేసి, “ఓ విష్ణు స్వరూపులారా! ఈ లోకంలో ప్రజలందరూ ఆ విష్ణుమూర్తిని ఎన్నో రకాల యజ్ఞాలు, వ్రతాలు, దానాలు చేస్తూ సేవిస్తున్నారు. వీటన్నింటిలో, ఏ ఒక్కటి చేస్తే విష్ణుమూర్తికి అందరికంటే ఎక్కువ సంతోషం కలుగుతుంది? దేనిని ఆచరిస్తే ఆ శ్రీహరి దర్శనం (సాక్షాత్కారం) దొరుకుతుంది? దయచేసి చెప్పండి” అని అడిగాడు. అతను అలా వేడుకోగా, విష్ణు సేవకులు అతనికి ఈ విధంగా బదులివ్వడం ప్రారంభించారు.
“ఓ పుణ్యాత్ముడవైన బ్రాహ్మణుడా! నువ్వు అడిగిన ప్రశ్నకు ఒక పాత కథ ద్వారా సమాధానం చెబుతాం, శ్రద్ధగా విను. పూర్వకాలంలో కాంచీపురం అనే నగరాన్ని ‘చోళుడు’ అనే పేరుగల రాజు పరిపాలిస్తుండేవాడు. ఆయన పేరు మీదుగానే ఆ ప్రాంతాలకు చోళ దేశం అనే పేరు వచ్చింది. ధర్మాన్ని నిలబెట్టడంలో ఆయన చాలా ప్రసిద్ధుడు. విష్ణుమూర్తి సంతోషం కోసం ఎన్నో గొప్ప యజ్ఞాలు చేశాడు. ఆయన చేసిన యజ్ఞాల కోసం వాడిన బంగారు స్తంభాల (యూపస్తంభాలు) వల్ల, తామ్రపర్ణి నదికి రెండు వైపులా ఉన్న ఒడ్డులు, కుబేరుని తోటలైన ‘చైత్రరథ’ వనాల లాగా మెరిసిపోయేవి. అలాంటి గొప్ప రాజు, ఒకరోజు ‘అనంతశయనం’ అనే పేరుతో పిలవబడే విష్ణుమూర్తి ఆలయానికి వెళ్ళాడు. అక్కడ స్వామి యోగనిద్రలో ఉంటాడు. ఆ రాజు మణులతో, ముత్యాలతో, బంగారు పువ్వులతో శ్రీహరిని పూజించి, దేవునికి సాష్టాంగ నమస్కారం చేశాడు. పూజ తర్వాత ప్రశాంతంగా ఆ దేవుని సన్నిధిలోనే కూర్చున్నాడు.
సరిగ్గా అదే సమయానికి, ‘విష్ణుదాసుడు’ అనే ఒక బ్రాహ్మణుడు కూడా విష్ణుమూర్తిని పూజించడానికి ఆ గుడికి వచ్చాడు. అతను విష్ణు సూక్తాన్ని చదువుతూ స్వామికి అభిషేకం చేశాడు. ఆ తర్వాత తులసి ఆకులతో, తులసి గుత్తులతో విష్ణుమూర్తికి పూజ చేశాడు. అది చూసిన రాజుకు కోపం వచ్చింది. కోపంలో, తను ధర్మం తెలిసినవాడైనా సరే, ఎదుటి వ్యక్తి ఒక బ్రాహ్మణుడు అన్న గౌరవాన్ని కూడా మరచిపోయాడు. “ఓయ్ విష్ణుదాసుడా! నేను రత్నాలతో, బంగారు పువ్వులతో పూజ చేసి స్వామిని ఎంతో ప్రకాశవంతంగా అలంకరించాను. అలాంటి నా పూజను నీ తులసి ఆకులతో ఎందుకు కప్పివేశావు? నేను ఎంతో భక్తితో చేసిన పూజను ఇలా పాడుచేశావు కదా. అసలు నీకు విష్ణు భక్తి అంటే ఏంటో అయినా తెలుసా?” అని ఆ బ్రాహ్మణుడిని రాజు కోప్పడ్డాడు.
రాజు అన్న మాటలకు ఆ బ్రాహ్మణుడికి కూడా కోపం వచ్చింది. ఎదురుగా ఉన్నది రాజని కూడా చూడకుండా, ఆ గౌరవాన్ని పక్కనపెట్టి, “ఓ రాజా! నీకు దేవుడి మీద భక్తి లేదు, పైగా నీకు రాజ్య సంపద ఉందన్న గర్వం ఉంది. నిజంగా విష్ణువు సంతోషం కోసం నువ్వు ఒక్క యజ్ఞం అయినా చేసి ఉంటే చెప్పు” అని ఎదురు ప్రశ్నించాడు. ఆ బ్రాహ్మణుడి మాటలకు రాజు ఎగతాళిగా నవ్వాడు. “నీ మాటలే చెబుతున్నాయి నీకు విష్ణు భక్తి లేదని. నువ్వు డబ్బు లేనివాడివి, పేదవాడివి. అలాంటి నీకు భక్తి ఎలా ఉంటుంది? అసలు నువ్వు ఎప్పుడైనా విష్ణువు కోసం ఒక్క యజ్ఞం చేశావా? కనీసం ఒక్క గుడి అయినా కట్టించావా? ఏమీ చేయలేని నీకు, భక్తుడిని అనే అహంకారం మాత్రం చాలా ఎక్కువగా ఉంది. ఓ సభలోని పెద్దలారా! మంచి బ్రాహ్మణులారా! శ్రద్ధగా వినండి. ఇప్పుడు చూడండి, నాకు విష్ణుమూర్తి దర్శనం దొరుకుతుందో, లేక ఈ బ్రాహ్మణుడికి దొరుకుతుందో తేల్చుకుందాం. అప్పుడు మీకే తెలుస్తుంది, మా ఇద్దరిలో ఎవరి భక్తి ఎలాంటిదో” అని రాజు గట్టిగా శపథం చేశాడు. ఆ తర్వాత చోళుడు తన ఇంటికి వెళ్లి, ‘ముద్గలుడు’ అనే మునిని తన గురువుగా (ఆచార్యునిగా) ఎంచుకుని, ‘విష్ణుసత్రయాగం’ అనే గొప్ప యాగాన్ని చేయడానికి సిద్ధమయ్యాడు.
ఆ రాజు ఎలాంటి యాగాన్ని మొదలుపెట్టాడంటే, అది ఎంతో కాలం క్రితం గయా క్షేత్రంలో ఋషులందరూ కలిసి చేశారు. ఆ యాగంలో ఎంతో అన్నదానం, అంతులేని దక్షిణలు ఉంటాయి. సామాన్య ప్రజలు అలాంటి యాగాన్ని చేయలేరు. అంత గొప్పదైన, సకల సంపదలతో కూడిన యాగాన్ని రాజు చేయడం మొదలుపెట్టాడు. మరోవైపు, పేదవాడైన విష్ణుదాసుడు అదే గుడిలో ఉండి, విష్ణుమూర్తి కోసం దీక్ష తీసుకున్నాడు. శ్రీహరి సంతోషం కోసం ఆయన మాఘమాసం, కార్తీక మాసంలో చేయాల్సిన వ్రతాలు చేశాడు. తులసి వనాన్ని కాపాడాడు. ఏకాదశి రోజున ‘ద్వాదశాక్షరీ’ మంత్రాన్ని జపించాడు. రోజూ పదహారు రకాల సేవలతో (షోడశోపచార) పూజలు చేశాడు. తన శక్తికి తగ్గట్టుగా, దేవుడి ముందు నాట్యం, పాటలు, వాద్యాలు వంటి మంగళకరమైన కార్యక్రమాలతో భక్తిగా పూజించసాగాడు. రోజూ, ప్రతిక్షణం, భోజనం చేస్తున్నప్పుడు, నడుస్తున్నప్పుడు, చివరికి నిద్రలో కూడా ఆ హరి నామాన్ని స్మరిస్తూ ఉండేవాడు. ముఖ్యంగా మాఘ, కార్తీక మాసాల్లో చాలా కఠినమైన నియమాలను పాటిస్తూ ఉండేవాడు. ఈ విధంగా, భక్తులైన ఆ రాజు (చోళుడు) మరియు విష్ణుదాసుడు ఇద్దరూ తమ పూర్తి ధ్యాసను, తమ ఇంద్రియాలన్నింటినీ తమ వ్రతం మీదే పెట్టి, విష్ణుమూర్తి దర్శనం (సాక్షాత్కారం) కోసం చాలా కాలం పాటు తమ తమ దీక్షలను కొనసాగిస్తూనే ఉన్నారు.
ఇరవై రెండవ అధ్యాయం
అలా కాలం గడుస్తుండగా, ఒకరోజు సాయంత్రం విష్ణుదాసుడు తన కోసం వండుకున్న భోజనాన్ని ఎవరో దొంగిలించుకుపోయారు. అయితే, ఆ దొంగతనం ఎవరు చేశారన్న దాని గురించి విష్ణుదాసుడు పెద్దగా పట్టించుకోలేదు, విచారించలేదు. కానీ, మళ్లీ వంట చేసుకుందాం అంటే, సాయంత్రం దేవుడికి చేయాల్సిన పూజకు సమయం మించిపోతోంది. అందువల్ల, ఆ రోజు భోజనం చేయకుండానే, విష్ణుమూర్తి పూజ చేస్తూ గడిపేశాడు. ఆ తర్వాతి రోజు కూడా, అతను వంట చేసుకుని దేవుడికి నైవేద్యం పెట్టే లోపే, మళ్లీ ఎవరో ఆ వంటను దొంగిలించారు. దేవుడి పూజకు ఆలస్యం కాకూడదు అనే ఉద్దేశ్యంతో, ఆ బ్రాహ్మణుడు ఆ రోజు కూడా భోజనం చేయకుండానే (అభోజనంగా) దేవుడి సేవ చేసుకున్నాడు. ఈ విధంగా ఒక వారం రోజులు గడిచిపోయాయి. ప్రతిరోజూ ఎవరో ఒకరు చాలా తెలివిగా అతని భోజనాన్ని దొంగిలిస్తున్నారు. అతను పస్తులు ఉంటున్నప్పటికీ, దేవుడి సేవ మాత్రం ఆపలేదు, చేస్తూనే ఉన్నాడు.
అలా వారం రోజుల పాటు భోజనం లేకపోవడంతో, విష్ణుదాసుడు ఆ దొంగను ఎలాగైనా పట్టుకోవాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. అందుకోసం, ఒకరోజు తన పనులన్నీ చాలా తొందరగా ముగించుకున్నాడు. వండిన అన్నాన్ని ఎప్పటిలాగే అదే చోట పెట్టి, తను మాత్రం ఒకచోట దాక్కుని ఆ దొంగ కోసం ఎదురుచూడసాగాడు. కొద్దిసేపటికే, ఒక ఛండాలుడు ఆ అన్నాన్ని దొంగిలించడానికి వచ్చాడు. అతని ముఖం చూస్తే చాలా దీనంగా, జాలిగా ఉంది. అతని శరీరంలో రక్తం, మాంసం అన్నవే లేవు. కేవలం ఎముకల గూడుకు చర్మం అంటించినట్లు ఉన్నాడు. ఆకలితో నకనకలాడుతున్న ఆ ఛండాలుడు, ఆ వంటకాన్ని తీసుకుని పారిపోసాగాడు. అతని దీనస్థితిని, దయనీయమైన రూపాన్ని చూసి, అప్పటికే దయతో నిండిపోయిన ఆ బ్రాహ్మణుడు, “ఓ మహాత్మా! కాసేపు ఆగు! ఆ అన్నాన్ని అలా వట్టిగా తినడం కష్టం. ఈ నెయ్యి కూడా తీసుకువెళ్ళు” అని అరుస్తూ, చేతిలో నెయ్యి పాత్రతో అతని వెంటపడ్డాడు.
ఈ బ్రాహ్మణుడు తనను పట్టుకుని రాజుగారి సైనికులకు అప్పగిస్తాడేమోనన్న భయంతో ఆ ఛండాలుడు గట్టిగా పరుగెత్తడం మొదలుపెట్టాడు. ఈ బ్రాహ్మణుడు కూడా ఆ దొంగ వెనకాలే, “అయ్యా! స్వామీ! ఈ నెయ్యి తీసుకువెళ్లి అన్నంలో కలుపుకుని తిను” అని అరుస్తూ పరుగెడుతూనే ఉన్నాడు. అప్పటికే నీరసంగా ఉన్న ఆ ఛండాలుడు, భయానికి తోడు ఆ పరుగు వల్ల కిందపడి స్పృహ తప్పిపోయాడు (మూర్ఛపోయాడు). అతని వెనకే వచ్చిన విష్ణుదాసుడు, “అయ్యో! మహాత్మా! మూర్ఛపోయావా!” అంటూ తన పైబట్ట కొంగుతో ఆ ఛండాలుడికి గాలి విసరడం మొదలుపెట్టాడు. ఆ సేవకు ఆ ఛండాలుడు చాలా త్వరగా కోలుకున్నాడు. అతను ఒక చిన్న నవ్వు నవ్వుతూ లేచి నిలబడ్డాడు. అలా లేచిన అతను, ఇప్పుడు విష్ణుదాసుడి కళ్ళకు… నాలుగు చేతులతో, శంఖు, చక్ర, గద, పద్మం ధరించి, పసుపు రంగు బట్టలు (పీతాంబరం) కట్టుకుని, ఛాతీపై శ్రీవత్సం అనే గుర్తు, కౌస్తుభ మణితో అలంకరించుకున్న సాక్షాత్తూ శ్రీమన్నారాయణుడిలా కనిపించాడు. ఆ రూపాన్ని చూసిన విష్ణుదాసుడు, భక్తిభావంతో నిండిపోయి, నోట మాట రాక నిలబడిపోయాడు.
ఈ విధంగా భక్తుడు (విష్ణుదాసుడు), భగవంతుడు (విష్ణువు) కలవడాన్ని చూడటానికి ఇంద్రుడు మొదలైన దేవతలు ఎందరో తమ విమానాల మీద అక్కడికి చేరుకున్నారు. వాళ్లు విష్ణుమూర్తి మీద, విష్ణుదాసుడి మీద పూలవాన కురిపించారు. అప్సరసలు నాట్యం చేశారు. గంధర్వులు పాటలు పాడారు. దేవతల వందలాది విమానాలతో ఆకాశం అంతా నిండిపోయినట్లు అనిపించింది. ఆ తర్వాత, ఆ శ్రీమన్నారాయణుడు విష్ణుదాసుడిని గట్టిగా కౌగిలించుకున్నాడు. తనకు తనతో సమానమైన రూపాన్ని (సారూప్యం) ఇచ్చి, తనతో పాటే తన విమానంలో ఎక్కించుకుని వైకుఠానికి బయల్దేరాడు.
యజ్ఞం చేస్తున్న ప్రదేశంలో (యజ్ఞవాటికలో) ఉన్న చోళరాజు, ఆకాశంలో వెళుతున్న ఆ బ్రాహ్మణుడిని (విష్ణుదాసుని), విష్ణుమూర్తిని చూసి ఆశ్చర్యపోయాడు. వెంటనే తన గురువైన ముద్గలుడిని పిలిచి, “ఓ ముద్గల మునీ! నాతో గొడవపడిన ఆ పేద బ్రాహ్మణుడు, ఇప్పుడు విష్ణుమూర్తి రూపాన్ని పొంది వైకుఠానికి వెళ్ళిపోతున్నాడు. ఎంతో సంపద ఉన్న నేను, ఎవరూ చేయలేని గొప్ప యజ్ఞాలు, దానాలు చేస్తున్నా కూడా, నాకు విష్ణుమూర్తి దర్శనం కూడా దొరకలేదు. ఇక వైకుఠం దొరుకుతుందన్న ఆశే లేదు! నేను ఎన్ని యాగాలు చేసినా, బ్రాహ్మణులు అడిగినంత డబ్బు (దక్షిణలు) ఇచ్చినా, ఆ శ్రీహరికి నా మీద కొంచెం కూడా దయ (కృప) కలిగినట్లు లేదు. దీనిని బట్టి అర్థమవుతోంది ఏమిటంటే, విష్ణుమూర్తి దయ పొందడానికి నిజమైన భక్తి తప్ప వేరే దారి లేదు. ఈ యజ్ఞాలు, యాగాలు, కర్మకాండలు అన్నీ అవసరం లేనివని నేను భావిస్తున్నాను” అని చెప్పాడు. చిన్నప్పటి నుంచి యజ్ఞ దీక్షలలోనే ఉండటం వలన ఆ రాజుకు సంతానం కలగలేదు. అందువల్ల, ఆయన తన సింహాసనం మీద తన మేనల్లుడికి స్వయంగా పట్టాభిషేకం చేశాడు.
ఆ కారణం వల్లే, ఇప్పటికీ ఆ చోళ దేశాలలో రాజ్యానికి అధికారం (రాజ్యాధికారం) పొందడంలో రాజుల మేనల్లుళ్లే వారసులు అవుతున్నారు. ఆ తర్వాత, చోళరాజు యజ్ఞం జరుగుతున్న హోమగుండం దగ్గరకు వెళ్ళాడు. “ఓ శ్రీహరీ! నా మనసు, మాట, చేత (త్రికరణ శుద్ధిగా) నీ మీద ఉండే భక్తిని నాలో స్థిరంగా ఉండేలా చేయి తండ్రీ!” అని ప్రార్థించి, అక్కడ సభలో ఉన్నవారందరూ చూస్తుండగానే ఆ యజ్ఞ అగ్నిలోకి ప్రవేశించాడు.
రాజు అలా చేయడం చూసి, ఆయన గురువైన ముద్గల మునికి విపరీతమైన కోపం వచ్చింది. ఆ కోపంలో ఆయన తన జుట్టును (శిఖను) తానే పెరికివేసుకున్నాడు. ఆ రోజు నుంచి, ఆ గోత్రం వారు ‘విశిఖ’ (శిఖ లేనివారు) గానే పిలవబడుతున్నారు. హోమగుండంలోకి దూకిన రాజును, ఆ అగ్నిలోంచి బయటకు వచ్చిన సాక్షాత్తూ శ్రీహరి కాపాడాడు. ఆ విష్ణుమూర్తి చోళరాజును గట్టిగా కౌగిలించుకుని, అతనికి కూడా తనలాంటి రూపాన్నే (సారూప్యాన్ని) ప్రసాదించాడు. అక్కడ ఉన్నవారందరూ ఆశ్చర్యంగా చూస్తుండగానే, రాజును కూడా తనతో పాటు వైకుఠానికి తీసుకుని వెళ్లిపోయాడు.
“ఓ ధర్మదత్తా! ఆ రోజు ఆ శ్రీహరి ఈ విధంగా అటు విష్ణుదాసుడిని, ఇటు చోళరాజును ఇద్దరినీ కరుణించి, వారికి తన దర్శనం ఇచ్చి, వారిని తన వైకుఠంలో ద్వారపాలకులుగా చేసుకున్నాడు. కాబట్టి, ఓ బ్రాహ్మణుడా! విష్ణుమూర్తి దయ (అనుగ్రహం) పొందాలన్నా, ఆయన సాక్షాత్కారం కావాలన్నా, రెండు రకాలుగా కనిపించే ఒకే ఒక్క దారి ఉంది. అదే భక్తి. ఆ రెండు దారులు ఏవంటే: ఒకటి ఆత్మజ్ఞానం (తన గురించి తాను తెలుసుకోవడం), రెండవది ఆత్మార్పణం (తనను తాను పూర్తిగా దేవుడికి అర్పించుకోవడం)” అని విష్ణుమూర్తి సేవకులు ధర్మదత్తుడికి వివరించి, ఆ తర్వాత మౌనంగా ఉండిపోయారు.
ఇరవై ఆరవ రోజు పారాయణము సమాప్తము.
ఇది కూడా చదువు :శ్రీ పసుపు గణపతి పూజ
