Karthika Puranam day 28 in Telugu
కార్తీక పురాణం 28వ అధ్యాయం
శ్రీకృష్ణుడు ఇలా అంటున్నాడు: “సత్యభామా! నారదుడు చెప్పిన మాటల వలన ఆశ్చర్యపోయిన పృథు మహారాజు, ఆ మహర్షిని పూజించి, ఆయన దగ్గర సెలవు తీసుకున్నాడు. ఆ కారణంగానే ఈ మూడు వ్రతాలు (మాఘ, కార్తీక, వైశాఖ) నాకు చాలా ఇష్టమైనవిగా ఉన్నాయి. మాఘ, కార్తీక వ్రతాలు ఎలాగో, అలాగే తిథులలో ఏకాదశి, పుణ్యక్షేత్రాలలో ద్వారక నాకు చాలా ఇష్టమైనవి సుమా!
ఎవరైతే వీటిని నియమబద్ధంగా పాటిస్తారో, వాళ్ళు నాకు యజ్ఞాలు, యాగాలు వంటి పెద్ద కర్మలు చేసిన వాళ్లకంటే కూడా ఎక్కువ దగ్గరివారు అవుతున్నారు. అలాంటి వారు నా దయను పొంది, పాపం గురించిన భయం లేనివారవుతారు”.
శ్రీకృష్ణుడి మాటలు అనే అమృతాన్ని విని ఆశ్చర్యపోయిన సత్యభామ ఇలా అడిగింది: “స్వామీ! ధర్మదత్తుడు ఇచ్చిన పుణ్యం వలన ‘కలహ’కు మోక్షం దక్కింది. కేవలం కార్తీక మాసంలో చేసిన స్నాన పుణ్యం వల్ల రాజద్రోహం లాంటి పెద్ద పాపాలు కూడా తొలగిపోతున్నాయి. స్వయంగా చేసుకున్నవి లేదా ఇతరులు ఇచ్చినవి సరే. కానీ, అసలు మనుషులకు ఈ పాపపుణ్యాలు ఎలా వస్తాయి? ఆ విధానం ఏమిటి? దయచేసి వివరించండి” అని కోరింది. అప్పుడు గోవిందుడు (శ్రీకృష్ణుడు) ఇలా చెప్పడం మొదలుపెట్టాడు.
పాప పుణ్యాలు ఎలా కలుగుతాయి?
“ప్రియా! కృతయుగంలో ఒకరు చేసిన పాపపుణ్యాల ఫలం ఆ గ్రామం మొత్తానికి చెందేది. ద్వాపరయుగంలో అయితే, ఆ ఫలం వారి వంశానికి చెందేది. కానీ కలియుగంలో, ఎవరు కర్మ చేస్తే ఆ ఫలం వారికీ, ఆ ఒక్కరికీ మాత్రమే చెందుతుంది.
ఇప్పుడు, ఎలాంటి ప్రత్యక్ష సంబంధం లేకుండానే (వాటంతట అవే) వచ్చే పాపపుణ్యాల గురించి చెబుతాను విను.
ఫలితాన్ని ఆశించే మనిషి, ఒకే పళ్లెంలో తినడం వలనా, ఒక స్త్రీతో గడపడం వలనా కలిగే పాపపుణ్యాలను తప్పకుండా, పూర్తిగా అనుభవిస్తాడు.
వేదాలు చెప్పడం వలన, యజ్ఞం చేయడం వలన, పంక్తి భోజనం చేయడం వలన కలిగే పాపపుణ్యాలలో నాలుగో భాగాన్ని మాత్రమే పొందుతాడు.
ఇతరులు చేసే పాపపుణ్యాలను చూడటం వలన లేదా వాటి గురించి ఆలోచించడం వలన, అందులోని వందవ వంతు ఫలాన్ని వీరు పొందుతారు.
ఇతరులను నిందించేవాడు, తక్కువ చేసి మాట్లాడేవాడు (తృణీకరించేవాడు), చెడుగా మాట్లాడేవాడు, చాడీలు చెప్పేవాడు… వీడు ఇతరుల పాపాలను తాను తీసుకుని, తన పుణ్యాన్ని పోగొట్టుకుంటాడు.
ఒక వ్యక్తి తన భార్య, కొడుకు, లేదా శిష్యుడితో కాకుండా ఇతరుల చేత సేవలు చేయించుకుంటే, వారికి తప్పనిసరిగా తగినంత డబ్బు (ద్రవ్యం) ఇచ్చి తీరాలి. అలా ఇవ్వకపోతే, తన పుణ్యంలో ఆ సేవకు తగినంత పుణ్యాన్ని ఆ సేవ చేసినవారికి కోల్పోతాడు.
పంక్తి భోజనాలలో, తినేవారి విషయంలో ఏ లోపం జరిగినా, ఆ లోపం ఎవరికి జరిగిందో వారు, ఆ యజమాని పుణ్యంలో ఆరో వంతును తీసుకున్న వాళ్లవుతారు.
స్నానం, సంధ్యావందనం వంటివి చేస్తున్నప్పుడు ఇతరులను తాకినా లేదా ఇతరులతో మాట్లాడినా, వారు తమ పుణ్యంలో ఆరో వంతును ఆ ఇతరులకు కోల్పోతారు.
ఎవరి దగ్గరైనా అడిగి తెచ్చిన (యాచన చేసి) ధనంతో మంచి పని చేస్తే, ఆ పుణ్యం మొత్తం డబ్బు ఇచ్చినవారికే చెందుతుంది. పని చేసినవాడికి ఆ శ్రమ తప్ప మరే ఫలమూ మిగలదు.
దొంగిలించి తెచ్చిన ఇతరుల సొమ్ముతో పుణ్యకార్యం చేస్తే, ఆ పుణ్యం ఆ ధనం యజమానికే చెందుతుంది తప్ప, ఈ పని చేసిన వాడికి దక్కదు.
అప్పు తీర్చకుండా (ఋణశేషం) మరణించిన వారి పుణ్యంలో, మిగిలిన అప్పుకు తగినంత పుణ్యం, అప్పు ఇచ్చినవారికి (ఋణదాతకు) చెందుతుంది.
ఒక పాపం గానీ, పుణ్యం గానీ… ఫలానా పని చేయాలని అనుకున్నవాడు, ఆ పనిలో సహాయం చేసేవాడు, దానికి కావలసిన వస్తువులు సమకూర్చినవాడు, ప్రోత్సహించేవాడు… వీరందరికీ ఆ ఫలంలో తలా ఒక ఆరో వంతు వాటా లభిస్తుంది.
ప్రజలు చేసే పాపపుణ్యాలలో రాజుకు, శిష్యుడు చేసే వాటిలో గురువుకు, కొడుకు చేసేవాటిలో తండ్రికి, భార్య చేసేవాటిలో భర్తకు ఆరో భాగం వాటా వెళ్తుంది.
ఏ స్త్రీ అయితే భర్త పట్ల భక్తి కలిగి, రోజూ తన భర్తను సంతోషపెడుతుందో, ఆ స్త్రీ తన భర్త చేసిన పుణ్యంలో సగం భాగానికి హక్కుదారు అవుతుంది.
తన సేవకుడు, కొడుకు కాకుండా ఇతరుల చేత చేయించిన పుణ్యకార్యాలలో, చేయించిన వ్యక్తికి ఆరో వంతు ఫలం మాత్రమే లభిస్తుంది.
ఈ విధంగా, ఇతరులెవరూ మనకు ఏమీ దానం చేయకపోయినా, మనకు ఏ సంబంధమూ లేకపోయినా, కేవలం వివిధ రకాల మనుషుల సహవాసం వలన పాపపుణ్యాలు మనకు వచ్చి తీరుతున్నాయి. అందువల్లనే, మంచివారి స్నేహం (సజ్జన సాంగత్యం) చాలా ముఖ్యమైనదని గుర్తించాలి. ఇందుకు ఉదాహరణగా ఒక కథ చెబుతాను విను”.
ధనేశ్వరుడి కథ – మంచి స్నేహం (సత్సాంగత్యం) యొక్క గొప్పతనం
“చాలా కాలం క్రితం అవంతీపురంలో ధనేశ్వరుడు అనే బ్రాహ్మణుడు ఉండేవాడు. అతను పుట్టుకతోనే ధనవంతుడు, కానీ తన కుల ధర్మాన్ని వదిలిపెట్టి, పాపపు పనులకు అలవాటుపడి తిరిగేవాడు. అబద్ధాలు చెప్పడం, దొంగతనాలు, వేశ్యల దగ్గరకు వెళ్లడం, మద్యం తాగడం వంటి చెడ్డ పనులలో చురుకుగా పాల్గొనేవాడు. అంతేకాకుండా, ఉప్పు, పప్పులు (షడ్రసాలు), కంబళీలు, జంతు చర్మాలు వంటివి అమ్మేవాడు.
వ్యాపారం కోసం ఒక దేశం నుంచి మరో దేశానికి వెళ్లడం అతనికి అలవాటు. అలాగే ఒకసారి మహిష్మతీ నగరానికి చేరుకున్నాడు. ఆ నగరం యొక్క కోట గోడ చుట్టూ నర్మదా నది ప్రవహిస్తూ ఉంటుంది. ధనేశ్వరుడు ఆ పట్టణంలో వ్యాపారం చేసుకుంటుండగానే కార్తీక మాసం మొదలైంది.
దాంతో ఆ ఊరు ఒక పెద్ద యాత్రా స్థలంగా మారిపోయింది. వచ్చే పోయే జనాల రద్దీ వల్ల వ్యాపారం బాగా జరుగుతుందని, ధనేశ్వరుడు ఆ నెల రోజులపాటు అక్కడే ఉండిపోయాడు. వ్యాపారం మీదే దృష్టితో ప్రతిరోజూ నర్మదా నది ఒడ్డున తిరుగుతూ, అక్కడ స్నానాలు, జపాలు, దేవతా పూజలు చేస్తున్న వారిని చూశాడు.
ఆట, పాట, మంగళ వాయిద్యాలతో హరి కీర్తనలు, కథలు పాడుకునేవారిని, విష్ణు ముద్రలు ధరించిన వాళ్లను, తులసి మాలలు ధరించి ఉన్న భక్తులను చూశాడు. చూడటమే కాదు, నెల రోజులపాటు తను అక్కడే ఉండటం వలన వారితో అతనికి పరిచయం కలిగింది. వాళ్లతో మాట్లాడుతూ ఉండేవాడు. ఎంతో మంది పుణ్యపురుషులను స్వయంగా తాకాడు. చివరికి, ఆ మంచివారి సహవాసం (సజ్జన సాంగత్యం) వలన అప్పుడప్పుడూ విష్ణు నామాన్ని పలకడం కూడా చేసేవాడు.
నెల రోజులు ఇట్టే గడిచిపోయాయి. కార్తీక వ్రతం ముగించే కార్యక్రమాన్ని (ఉద్యాపన), విష్ణువు కోసం చేసే జాగరణను కూడా ఆ ధనేశ్వరుడు చూశాడు. పౌర్ణమి నాడు గోవులను, బ్రాహ్మణులను పూజించి, దక్షిణలు భోజనాలు పెట్టే వ్రతస్తులను చూశాడు.
ఆ తర్వాత సాయంత్రం శివుడి సంతోషం కోసం చేసే దీపాల ఉత్సవాలను చూశాడు. (కృష్ణుడు అంటున్నాడు) “సత్యభామా! నాకు అత్యంత ఇష్టమైన కార్తీక మాసంలో శివుడి పూజ ఎందుకా అని ఆశ్చర్యపడకు! ఎవరైతే నన్నూ, శివుణ్ణి వేరు వేరుగా (భేదభావంతో) చూస్తారో, వాళ్లు చేసిన పుణ్య కర్మలన్నీ వృధా అయిపోతాయి, ఇందులో சந்தேகమే లేదు. అది కాకుండా, ఆ శివుడు కార్తీక పౌర్ణమి నాడే త్రిపురాసురులను చంపాడు (త్రిపుర సంహారం) కాబట్టి కూడా, ఆ రోజు ఆయనను ఆరాధిస్తారు.
ఇక, ధనేశ్వరుడు ఈ పూజా ఉత్సవాలన్నింటినీ ఎంతో ఆశ్చర్యంతో, కోరికతో చూస్తూ అక్కడక్కడే తిరుగుతున్నాడు. కానీ, సరిగ్గా ఆ సమయంలోనే, అతని కాలం మూడడం వలన ఒక నల్ల త్రాచు (కృష్ణసర్పం) అతనిని కాటు వేసింది. వెంటనే అతను స్పృహ కోల్పోయాడు. స్పృహ లేని స్థితిలో ఉన్న అతనికి, అక్కడి భక్తులు తులసి తీర్థాన్ని త్రాగించారు. ఆ తర్వాతి క్షణంలోనే ధనేశ్వరుడు ప్రాణం వదిలాడు (దేహ త్యాగం చేశాడు).
మరుక్షణమే యమదూతలు వచ్చి, అతని జీవుడిని తాళ్లతో బంధించి, కొరడాలతో కొడుతూ యముడి దగ్గరకు తీసుకువెళ్లారు. యముడు అతని పాపపుణ్యాల గురించి విచారణ మొదలుపెట్టగా, చిత్రగుప్తుడు ఇలా చెప్పాడు: “ఓ ధర్మరాజా! వీడు పుట్టుకనుంచీ పాపాత్ముడే కానీ, కొంచెం కూడా పుణ్యం చేసినవాడు కాదు”. ఆ మాట వినగానే యముడు (దండధరుడు) తన దూతల చేత ధనేశ్వరుడి తలను పగలగొట్టించి, కుంభీపాక నరకంలో వేయించాడు.
కానీ, ధనేశ్వరుడు ఆ నరకంలో పడగానే, అక్కడి మంటలు చల్లారిపోయాయి. ఆశ్చర్యపోయిన యమదూతలు ఈ విషయాన్ని యముడికి (కాలునికి) తెలిపారు. వారికంటే ఎక్కువ ఆశ్చర్యపోయిన యముడు (నరకాధీశుడు), వెంటనే ధనేశ్వరుని తన సభకు పిలిపించి, మళ్లీ విచారణ మొదలుపెడుతుండగా, అక్కడికి నారద మహర్షి వచ్చాడు.
నారదుడు ఇలా అన్నాడు: “ఓ యమధర్మరాజా! ఈ ధనేశ్వరుడు తన చివరి రోజులలో నరకాన్ని పోగొట్టే పుణ్య కార్యాలు చేశాడు. అందుకే ఇతనిని నీ నరకం ఏమీ చేయలేకపోయింది. ఎవరైతే పుణ్యపురుషులను చూస్తారో, తాకుతారో, లేదా వారితో మాట్లాడతారో, వారు ఆ మంచివారి (సజ్జనుల) పుణ్యంలో ఆరో వంతు పొందుతారు. అలాంటిది, ఈ ధనేశ్వరుడు ఏకంగా ఒక నెల పాటు కార్తీక వ్రతం చేస్తున్న ఎంతో మంది పుణ్యాత్ములతో స్నేహం (సాంగత్యం) చేసి, వారి పుణ్యంలో గొప్ప భాగాన్ని పొందాడు. కార్తీక వ్రతం చేసేవారితో కలిసి ఉండటం వలన, ఇతను కూడా పూర్తి కార్తీక వ్రతం చేసిన ఫలాన్ని సంపాదించుకున్నాడు. అంతేకాకుండా, చివరి క్షణంలో (అవసానవేళ) విష్ణు భక్తుల చేత తులసి తీర్థం పొందాడు. ఇతని చెవులలో హరి నామం వినిపించబడింది. పవిత్రమైన నర్మదా నది తీర్థంతో ఇతని దేహం స్నానం చేయించబడింది. విష్ణు భక్తులందరి ఆదరణ పొందిన ఈ బ్రాహ్మణుడు (భూసురుడు), నరక శిక్ష అనుభవించడానికి అర్హుడు కాడు. ఇతను దేవతలతో సమానమైన వాడు. పుణ్యాత్ముడైన ఈ బ్రాహ్మణుడు, పాపాలను అనుభవించే నరకంలో ఉండటానికి తగడు” అని చెప్పి నారదుడు వెళ్లిపోయాడు.
(ఇరవై ఎనిమిదవ రోజు పారాయణము సమాప్తము)
Also read :శ్రీ వేంకటేశ్వర సుప్రభాతం
