karthika puranam day 30 in telugu
కార్తీక పురాణం 30వ అధ్యాయం
ముప్పదియవ రోజు పారాయణము
ఇరవై తొమ్మిదవ అధ్యాయము (కొనసాగింపు)
సూత మహర్షి చెప్పిన విషయాలను శ్రద్ధగా ఆలకించిన మునులు, “ఓ మునిశ్రేష్ఠా! రావి చెట్టుకు అంటుకోకూడదనే (అంటరాని) నియమం ఎందుకు వచ్చింది? అయినప్పటికీ, కేవలం శనివారం నాడు మాత్రమే దానికి పూజార్హత (పూజనీయత) ఎలా లభించింది?” అని ప్రశ్నించారు.
ఆ ప్రశ్నలకు సూతమహర్షి బదులివ్వడం ప్రారంభించారు.
రావిచెట్టు – దరిద్రదేవత (జ్యేష్ఠాదేవి)
పూర్వం దేవదానవులు క్షీరసముద్రాన్ని మథించినప్పుడు, అందులోంచి ఎన్నో అమూల్యమైన వస్తువులు ఉద్భవించాయి. వాటిలో లక్ష్మీదేవిని, కౌస్తుభమణిని శ్రీ మహావిష్ణువుకు అంకితం చేశారు. మిగిలిన సంపదను దేవతలు పంచుకున్నారు. అప్పుడు శ్రీహరి, లక్ష్మీదేవిని వివాహం చేసుకోవాలని సంకల్పించారు.
కానీ శ్రీదేవి, “ఓ నారాయణా! నాకంటే పెద్దదైన నా సోదరి (అక్కయ్య) ఉన్నది. జ్యేష్ఠురాలైన ఆమెకు వివాహం జరగకుండా, కనిష్ఠురాలినైన నేను మనువాడటం ధర్మం కాదు (పాడిగాదు). కాబట్టి, దయచేసి ముందుగా ఆమె వివాహం గురించి సంకల్పించండి” అని విన్నవించుకుంది.
లక్ష్మీదేవి (రమ) పలికిన ఆ ధర్మయుక్తమైన మాటలను విష్ణుమూర్తి అంగీకరించారు. ఆయన జ్యేష్ఠాదేవిని ఉద్దాలకుడు అనే ఋషికి ఇచ్చి వివాహం జరిపించారు. లావైన ముఖం (స్థూలవదన), శుభ్రత లేని దంతాలు (అశుభ్రరదన), ఎర్రటి కళ్ళు (అరుణనేత్రి), గరుకైన దేహం (కఠినగాత్రి), బిరుసైన కురులు కలిగిన జ్యేష్ఠాదేవిని ఉద్దాలకుడు తన ఆశ్రమానికి తీసుకొచ్చాడు.
దరిద్ర దేవతకు ఇష్టమైన ప్రదేశాలు
నిరంతరం యజ్ఞ హోమాల పొగతో, వేద మంత్రాల ధ్వనులతో నిండి ఉన్న ఆ ఆశ్రమాన్ని చూసి పెద్దమ్మ (జ్యేష్ఠ) విచారిస్తూ, “ఓ ఉద్దాలకా! ఈ ప్రదేశం నాకు సరిపోదు. వేదాలు చదివే చోట, అతిథులకు పూజలు, సత్కారాలు జరిగే చోట, యజ్ఞయాగాదులు చేసే ప్రదేశాలలో నేను ఉండలేను. భార్యాభర్తలు అన్యోన్యంగా ప్రేమగా ఉండే చోట, పితృదేవతలను ఆరాధించే ఇంట, లేదా ఉద్యోగస్థుడు, నీతిమంతుడు, ధర్మంగా నడిచేవాడు, ప్రేమగా మాట్లాడేవాడు, గురువులను పూజించేవాడు ఉన్నచోట నేను నివసించను.
ఏ గృహంలో అయితే భార్యాభర్తలు రేయింబవళ్లు కలహించుకుంటూ (దెబ్బలాడుకుంటూ) ఉంటారో, ఏ ఇంటి నుండి అతిథులు నిరాశతో నిట్టూరుస్తూ వెనుదిరుగుతారో, ఎక్కడైతే వృద్ధులకు, స్నేహితులకు, మంచివారికి అగౌరవం (అవమానం) జరుగుతుందో, ఎక్కడైతే చెడు నడవడిక, పరాయివారి ధనాన్ని, పరాయి స్త్రీలను ఆశించే స్వభావం కలవారు ఉంటారో, అలాంటి ప్రదేశంలోనే నేను ఉంటాను. మద్యం సేవించేవారు, గోవులను చంపేవారు, బ్రహ్మహత్య వంటి పాపాలు చేసినవారు ఎక్కడ ఉంటే, నేను అక్కడే ఉండటానికి ఇష్టపడతాను” అని చెప్పింది.
రావి చెట్టు మొదట్లో జ్యేష్ఠాదేవి నివాసం:-
వేదాలు తెలిసిన ఆ ఉద్దాలకుడు ఆమె మాటలకు కాస్త బాధపడ్డాడు (నొచ్చుకున్నవాడై). “ఓ జ్యేష్ఠా! నీవు కోరుకున్న విధంగానే, నీకు సరిపడే నివాస స్థలాన్ని నేను వెతికి (అన్వేషించి) వస్తాను. నేను తిరిగి వచ్చేవరకు, నువ్వు ఈ రావి చెట్టు మొదలులోనే కదలకుండా కూర్చో” అని చెప్పి అక్కడి నుండి బయలుదేరాడు.
భర్త ఆజ్ఞ మేరకు జ్యేష్ఠాదేవి ఆ రావి చెట్టు మొదట్లోనే ఉండిపోయింది. ఎంతకాలానికీ ఉద్దాలకుడు తిరిగి రాకపోవడంతో, భర్త విరహాన్ని (పతి విరహాన్ని) భరించలేక పెద్దమ్మ బిగ్గరగా ఏడవసాగింది (దుఃఖించసాగింది). ఆమె ఏడుపు (రోదనలు) వైకుంఠంలో ఉన్న లక్ష్మీనారాయణుల చెవిన పడ్డాయి. వెంటనే లక్ష్మీదేవి, తన సోదరిని ఓదార్చవలసిందిగా విష్ణుమూర్తిని కోరింది.
విష్ణుమూర్తి లక్ష్మీదేవి (కమల)తో సహా జ్యేష్ఠాదేవి ముందు ప్రత్యక్షమై, ఆమెను ఓదారుస్తూ ఇలా అన్నారు: “ఓ జ్యేష్ఠాదేవీ! ఈ రావి చెట్టు నా అంశతో కూడి ఉంటుంది. కనుక, నువ్వు దీని మొదలు (మూలం) లోనే స్థిర నివాసం ఏర్పరచుకొని ఉండు. ప్రతీ సంవత్సరం నిన్ను ఇక్కడ పూజించే గృహస్థుల ఇళ్లలో లక్ష్మీదేవి నివసిస్తుంది” అని చెప్పారు.
ఆ నియమాలలో భాగంగానే, ప్రతి శనివారం రావి చెట్టు పూజించదగినదిగా (పూజనీయగా) అయింది. అక్కడ జ్యేష్ఠాదేవిని షోడశోపచార పద్ధతిలో పూజించే స్త్రీల పట్ల లక్ష్మీదేవి (శ్రీదేవి) అమితమైన దయ (కరుణ) చూపి అనుగ్రహించేటట్లు శ్రీహరి ఏర్పాటు చేశాడు.
“ఓ ఋషులారా! పూర్వం సత్యభామకు శ్రీకృష్ణుడు చెప్పిన విధంగా, నారదుని ద్వారా పృథు చక్రవర్తికి చెప్పబడిన రీతిలో, నేను మీకు ఈ పద్మ పురాణంలోని భాగమైన కార్తీక పురాణాన్ని వినిపించాను. ఎవరైతే ఈ కార్తీక మహత్యాన్ని చదువుతారో, వింటారో, లేదా ఇతరులకు వినిపిస్తారో, వారు సకల పాపముల నుండి విముక్తులై (విడివడి), విష్ణు సాయుజ్యాన్ని (మోక్షాన్ని) పొందుతారు” అని సూతుడు చెప్పగా, అది విని ఋషులు ఎంతో సంతోషించారు. వారు అక్కడి నుండి బదరీవన దర్శనం చేయాలనే కోరికతో బయలుదేరారు.
(ఇరవై తొమ్మిదవ మరియు ముప్పదవ అధ్యాయములు సమాప్తం)
(ముప్పదియవ రోజు పారాయణం సమాప్తం)
పోలి స్వర్గానికి (వైకుంఠానికి) వెళ్ళడం
ఆంధ్రదేశంలో పవిత్రమైన కృష్ణానది ఒడ్డున బాదర అనే ఒక గ్రామం ఉండేది. ఆ గ్రామంలో నివసించే అన్ని కులాల (వర్ణముల) వారు అన్ని విధాలా సిరిసంపదలతో ఉండేవారు. ఆ గ్రామం పాడిపంటలతో, భోగభాగ్యాలతో, సుఖశాంతులతో ఆనందంగా (సంతోషపూర్ణమై) ఉండేది.
ఆ గ్రామంలో ‘పోతడు’ అనే ఒక చాకలివాడు నివసించేవాడు. అతని భార్య పేరు ‘మాలి’. ఆమె చాలా క్రూరమైన స్వభావం కలది. దయ, జాలి (దాక్షిణ్యం) లేని ఆమె, గయ్యాళి అని పేరుపొందింది. వారికి నలుగురు కుమారులు. ఆ భార్యాభర్తలు తమ నలుగురు కొడుకులకు తగిన వయసులో వివాహాలు చేశారు. మొదటి ముగ్గురు కోడళ్లు కూడా తమ అత్తగారైన మాలి వలెనే గర్విష్ఠి (పొగరుబోతు) స్వభావంతో చెడ్డపేరు తెచ్చుకున్నారు. వారు తమ అత్తగారితో సమానంగా గయ్యాళితనం, చెడు ప్రవర్తన కలిగి ఉండేవారు.
కానీ, నాలుగవ కోడలైన ‘పోలి’ మాత్రం మృదువైన స్వభావం కలది మరియు భర్త పట్ల ఎంతో ఆసక్తి (భక్తి) కలది. ఊరి ప్రజల బట్టల మురికిని (మాలిన్యం) పోగొట్టి, శుభ్రతను (స్వచ్ఛతను) కలిగించే ‘పోతడు’ మాత్రం, తన కుటుంబ సభ్యుల చెడు ప్రవర్తన (దుష్ట స్వభావం) వల్ల ఏర్పడిన తన ఇంటిలోని మాలిన్యాన్ని తొలగించలేని స్థితిలో ఉన్నాడు. దీనికి అదనంగా, అతని పేదరికం (నిర్ధనత్వం) కూడా అతన్ని వేధిస్తోంది. చిన్న కోడలైన పోలిని తన భార్య మాలి, మిగిలిన కోడళ్లు తిట్టడం (దూషించడం), బాధించడం చూస్తున్నా, ఏమీ చేయలేని నిస్సహాయుడై మౌనంగా ఉండేవాడు.
అత్తగారియిన ‘మాలి’, మిగతా ముగ్గురు తోడికోడళ్లు ఇంటి పనులన్నీ పోలి మీదే వేసేశారు. ఇంటి పనులన్నీ మారుమాట మాట్లాడకుండా తలవంచి చేస్తున్న పోలిపై కనీసం జాలి కూడా చూపకుండా, ఆమెపై అబద్ధపు మాటలు (చాడీలు) చెప్పి, ఆమె భర్త చేత పోలిని కొట్టించి, తిట్టించి ఆనందపడేవారు. ఈ విధంగా తన అత్త, తోడికోడళ్లు తనను అనేక రకాలుగా హింసిస్తున్నా, భర్తకు చాడీలు చెప్పి కొట్టిస్తున్నా, తిట్టిస్తున్నా, ‘పోలి’ మాత్రం తన ప్రశాంత స్వభావాన్ని (శాంత స్వభావమును), దైవంపై భక్తిని, ధర్మ కార్యాల పట్ల ఆసక్తిని వదలకుండా (విడువక) కాలాన్ని గడుపుతోంది.
ఇలా ఉండగా కార్తీక మాసం వచ్చింది. గ్రామంలోని వారంతా కార్తీక మాసంలో చేసే పవిత్ర స్నానాల (కార్తీకమాస స్నానములను) కోసం కృష్ణానదికి వెళ్తున్నారు. నదిలో స్నానం చేసి, ఒడ్డున (తీరమున) దీపాలను వెలిగించి, పూజలు చేస్తున్నారు.
అలా గ్రామం నుండి నదీ స్నానానికి, దీపారాధనకు, పూజలకు వెళ్లిన వారిలో నిజమైన భక్తి కలిగినవారు కొందరు ఉంటారు. మరికొందరు, ఇతరుల వలె తాము కూడా పూజలు చేసి పుణ్యం సంపాదించుకోవాలని భావించి నదీ స్నానం వంటివి చేస్తారు. ఇంకొందరు, తాము కూడా మిగిలిన వారిలా చేయకపోతే బాగుండదని భావించి, అందరిలాగే నదీ స్నానం, ఇతర ఆచారాలు పాటిస్తారు. ఇటువంటి వారందరినీ చూసి వేడుక చూడటానికి (వినోదించుటకై) కూడా మరికొందరు నదీ స్నానాలకు సిద్ధమవుతారు.
పోలి అత్తగారైన ‘మాలి’, ఆమె ముగ్గురు కోడళ్లు, ‘పోలి’ని ఇంటి వద్దనే ఉంచి, నదీ స్నానానికి వెళ్లారు. ఇంటి పనుల బాధ్యతను ‘పోలి’కి అప్పగించారు. నదీ స్నానానికి వెళ్లి, స్నానం, దీపారాధన వంటివి చేస్తున్నప్పుడు ‘మాలి’ మరియు ఇతరుల దృష్టి భగవంతునిపై గానీ, దైవ కార్యంపై గానీ లేదు. వారు తమ మనసును చేస్తున్న పనిపై కేంద్రీకరించలేదు (నిలుపలేదు). వారిలో భక్తి మొదటి నుండీ లేదు.
స్నానం మొదలైనవి చేస్తున్నా, వారు, ‘పోలి’ ఇంట్లో పాలు తాగుతున్నదేమో, పెరుగు, వెన్న వంటివి తింటున్నదేమో? లేదా వాటిని అమ్మి డబ్బు (సొమ్ము) చేసుకుని దాచుకుంటున్నదేమో?’ అని రకరకాలుగా (అనేక విధములుగా) ఆలోచిస్తూ, తమ తలంపులను మాటలలో పక్కవారితో పంచుకుంటూ, తమ బుద్ధిని, మనసును ‘పోలి’ని నిందించడంలోనే (ఆడిపోసుకొనుట యందు) నిలిపారు. వారి శరీరాలు, అవయవాలు మాత్రమే నదీ స్నానం, దీపారాధన, దైవ దర్శనం చేస్తున్నాయి. వారు కేవలం ‘పోలి’ని నిందించడంలోనే తమ మాటలను కేంద్రీకరించారు.
ఈ రకంగా కార్తీక మాసాన్ని కృష్ణానది ఒడ్డున వారు గడిపారు. వ్రతాన్ని ముగించుకోవడానికి (వ్రతోద్యాపనకై) మార్గశిర శుద్ధ పాడ్యమి నాడు కృష్ణాతీరానికి చేరుకున్నారు.
ఇక ఇంట్లో ఉన్న ‘పోలి’ నిస్సహాయురాలు. ఆమె తన అత్తగారికి, తోడికోడళ్లకు సమాధానం కూడా చెప్పలేని స్థితిలో ఉంది. భర్త కూడా తన తల్లి మాటలనే, వదినల మాటలనే వింటాడు, నమ్ముతాడు. తనను (పోలి) ఏమాత్రం పట్టించుకోడు. నదీ స్నానం, దీపారాధన వంటివి చేయాలని ఉన్నప్పటికీ, ఇంటి బాధ్యతలకు బందీ అయిన ఆమె, తన భక్తిని, నదీ స్నానం చేయాలనే కోరికను, దైవ, ధర్మ కార్యాల పట్ల ఆసక్తిని తన మనసులోనే దాచుకుంది. అత్తకు, తోడికోడళ్లకు ఆమె బదులు చెప్పలేదు. తనను కనీసం ఒక సాటి మనిషిగా (జీవిగా) కూడా పరిగణించని వారి మానవత్వానికి ఆమె ఏమి చేయగలదు?
అప్పుడు ఆమె నిస్సహాయ స్థితిలో ఇంటి పనులను చేసుకుంటూ, తన మనసులో ఇలా అనుకుంది: “దీనులను రక్షించేవాడా (దీనరక్షకా)! గోవిందా! జనార్ధనా! స్వామీ! దీనబంధూ! నేనేమి చేయగలను? నేను శక్తిలేనిదానిని (అశక్తురాలను), నిస్సహాయురాలిని. నా అత్త, తోడికోడళ్లు నన్ను వదిలి నదీ తీరానికి వెళ్లి, స్నానాలు, దీపారాధనలు మొదలైనవి చేస్తున్నారు. వారిలాగే నాకు కూడా పుణ్యం సంపాదించుకోవాలని, భగవంతుని పూజించాలని ఉంటుందని వారు ఆలోచించనే (భావింపక) పోయారు. నేనేమీ చేయలేకపోతున్నాను. పవిత్ర నదీ స్నానం చేసే అదృష్టం లేదు. స్ఫూర్తినిచ్చే దీపారాధన లేదు. మనసుకు ప్రశాంతతను ఇచ్చే దైవ దర్శనం, పూజ, పురాణం వినడం (శ్రవణం) ఏవీ నాకు లేవు. ఏమి చేయను? నాకు ఎటువంటి గతి కలుగుతుందో కదా! నేనెంత అదృష్టం లేనిదాన్ని (దురదృష్టవంతురాలను)” అని ఆమె పలురకాలుగా (బహు విధములుగ) విచారించింది.
మనసులో భగవంతుని స్మరించుకుంటూ (ధ్యానించుచు) పోలి, తన పరిస్థితికి అనుగుణంగా, ఇంట్లో కుండలో ఉన్న నీటితోనే స్నానం చేసింది. ఆమె చినిగిపోయిన బట్ట (వస్త్రమును) కట్టుకుంది. తాను కట్టుకున్న ఆ పాత బట్ట (జీర్ణ వస్త్రము) యొక్క అంచును చించి వత్తిగా చేసింది. దానిని ఒక చిన్న పాత్రలో ఉంచి, కవ్వానికి అంటిన కొద్దిపాటి వెన్నను తీసి, ఆ పాత్రలో వేసి, దీపాన్ని వెలిగించింది. “స్వామీ! పుండరీకాక్షా! గోవిందా! జనార్ధనా! అనాథలను రక్షించేవాడా (అనాథరక్షకా)! దీనబంధూ! దయచూపుము. నేను శక్తి లేనిదానిని (అశక్తురాలను). నాపై నీ దయ (అనుగ్రహము) ఉంచు” అని పోలి ప్రార్థించింది.
ఇలా దీనమైన స్థితిలో (దీనావస్థలో) ఉన్న పోలిని, వైకుంఠంలో ఉన్న దయా సముద్రుడైన శ్రీ మహావిష్ణువు గమనించాడు. ఆమెపై ఆయనకు అనుగ్రహం కలిగింది. ఆయన ద్వారపాలకుడైన సుశీలుడు అనే వానిని చూసి, “ఓయీ! నీవు ఈమెను వెంటనే చాలా గౌరవంగా (సగౌరవముగా) బంగారు విమానం ఎక్కించి ఇక్కడికి తీసుకుని రా” అని ఆజ్ఞాపించాడు.
సుశీలుడు తక్షణమే ‘పోలి’ ఉన్న చోటికి బంగారు విమానంతో వచ్చి, “ఓ సాధ్వీమణి! మంచి నడవడిక గల ఉత్తమురాలా! నిన్ను ఈ శరీరంతోనే వైకుంఠానికి తీసుకురమ్మని శ్రీ మహా విష్ణువు నన్ను పంపారు. కాబట్టి వెంటనే వచ్చి ఈ విమానం ఎక్కుము రా” అని తొందరపెట్టాడు. ఆమెను విమానంపైకి ఎక్కించుకుంటున్నాడు.
సరిగ్గా అప్పుడే వ్రతం ముగింపు (వ్రతోద్యాపనం) చేసుకుని పోలి అత్త ‘మాలి’, మిగిలిన తోడికోడళ్లు ముగ్గురూ ఇంటికి తిరిగి వచ్చారు. ‘మాలి’ జరిగినదంతా తెలుసుకుని, తాను కూడా వైకుంఠానికి చేరాలని ఆశపడి, విమానంతో పైకి వెళుతున్న (ఎగురబోవు) ‘పోలి’ పాదాలను పట్టుకుంది. పెద్ద కోడలు తన అత్తయిన ‘మాలి’ పాదాలను పట్టుకుంది. అదేవిధంగా ఆమె పాదాలను రెండవ కోడలు, రెండవ కోడలి పాదాలను మూడవ కోడలు పట్టుకున్నారు. ఈ రకంగా, వైకుంఠానికి విమానంలో వెళుతున్న ‘పోలి’ పాదాలను పట్టుకుని అత్త ‘మాలి’, ఆమె పాదాలను పట్టుకుని పెద్దకోడలు, ఆమె పాదాలను పట్టుకుని రెండవ కోడలు, ఆమె పాదాలను పట్టుకుని వేలాడుతున్న మూడవ కోడలు, చూసేవారికి ఒక వింత దృశ్యాన్ని (విచిత్ర దృశ్యమును) చూపించారు.
వైకుంఠ విమానాన్ని నడిపిస్తున్న సుశీలుడు వీరిని చూశాడు. వారు ‘పోలి’ని పెట్టిన కష్టాలు (బాధలను) గుర్తుతెచ్చుకున్నాడు. శ్రీ మహావిష్ణువు మాటలను, ‘పోలి’పై ఆయనకు కలిగిన దయను మననం చేసుకున్నాడు. “మీరు మంచివారు కాదు. ‘పోలి’ని చూసి ఈర్ష్య (అసూయ) పడి ఆమెను రకరకాలుగా (బహువిధములగ) బాధించారు. మీరు దుర్మార్గులు (దుష్టులు). మీరు నదీ స్నానం, దీపారాధన, దైవదర్శనం, పూజ, పురాణం వినడం వంటి వాటిలో పాల్గొన్నప్పటికీ, మీ మనసులో ‘పోలి’ని తిట్టుకుంటూ (దూషించుచు), పాలు, పెరుగు, నెయ్యి వంటి ఇంటి విషయాలనే ఆలోచించారు. ‘పోలి’పై ఈర్ష్య పడ్డారు. కాబట్టి మీరు దుర్మార్గులు. మీరు వైకుంఠానికి రావడానికి అర్హులు (తగిన వారు) కారు. కుంభీపాకం వంటి నరకాలే మీకు తగినవి. అక్కడికి పోండి” అని సుశీలుడు పలుకుతూ, తన చేతిలోని కత్తితో ‘మాలి’ చేతులను నరికేశాడు.
అప్పుడు మాలి, ఆమె కోడళ్లు ముగ్గురూ కిందపడిపోయారు. సుశీలుడు ఎంతో ప్రేమతో, ఆదరణతో, గొప్ప వైభవంగా ‘పోలి’ని వైకుంఠానికి తీసుకుని పోయాడు. ఈ విధంగా పోలి శ్రీ మహా విష్ణువు దయకు పాత్రురాలైంది.
ఈ కథ నుండి నేర్చుకోవలసిన విషయాలు:
‘పోలి’ కథ (వృత్తాంతము) వలన ఈ క్రింది విషయాలను మనం గమనించాలి:
భగవంతుని పట్ల స్వచ్ఛమైన (నిర్మలమైన) భక్తి ఉండాలి. ఆ భక్తిలో లీనమైపోయే (తన్మయత్వము) గుణం ఉండాలి.
పూజలో కనిపించే ఆర్భాటాలు (ఆడంబరములు) గానీ, పూజ చేసే వారి డాంబికం (ఆడంబరము) గానీ భగవంతుని మొహమాట పెట్టలేవు.
ఇతరులను చూసి ఈర్ష్య (అసూయ) పడటం, వారిని బాధించడం వంటివి భక్తులైన వారికి ఉండకూడదు. ‘మాలి’ మొదలైన వారు అటువంటివారే.
ఆర్భాటం లేకపోయినా (నిరాడంబరమైనను), పరిశుద్ధమైన భక్తి మాత్రమే భగవంతునికి సంతోషాన్ని (ప్రీతి) కలిగిస్తుంది.
ఎవరూ లేనివారికి (దిక్కు లేని వారికి) దేవుడే దిక్కు.
కాబట్టి మనలో ప్రతి ఒక్కరూ, ఈర్ష్య, ద్వేషాలను (అసూయాద్వేషములను) వదిలిపెట్టి, స్వచ్ఛమైన భక్తితో, తమకు ఉన్నంతలో తమ శక్తికి తగినట్లుగా (యధాశక్తిగ) భగవంతుని చేరడానికి ‘పోలి’ వలె ప్రయత్నించాలి.
‘మాలి’ మొదలైనవారు సంసారంలోని భ్రమకు (మాయకు) గుర్తులుగా నిలిస్తే, ‘పోలి’ స్వచ్ఛమైన, నిలకడైన (నిశ్చల) భక్తికి ప్రతీకగా నిలిచింది.
అటువంటి భక్తికి కులం, ధనం (సంపన్నత) వంటి అడ్డంకులు లేవు. మనము కూడా ఆ విధంగా ఉండటానికి ప్రయత్నించడం ఉత్తమం.
సర్వే జనాః సుఖినో భవంతు (అందరూ సుఖంగా ఉందురు గాక).
Also read: శ్రీ శివ రక్షా స్తోత్రం
