Karthika puranam day 16 in Telugu
కార్తీక పురాణం 16వ అధ్యాయం
“సూత మహామునీ! మీరు మాకు వినిపించిన స్కాంద పురాణంలోని కార్తీక మాస గొప్పతనాన్ని (మహాత్మ్యాన్ని) విన్న తర్వాత, శౌనకాది ఋషులందరూ అమితమైన ఆనందాన్ని పొందారు. వారు తిరిగి సూతమునితో ఇలా అన్నారు, “ఓ ముని శ్రేష్ఠా! ఈ లోకానికి అత్యుత్తమ పుణ్యాన్ని ప్రసాదించే ఈ కార్తీక మాస వృత్తాంతం కేవలం స్కాంద పురాణంలో మాత్రమే కాదు, పద్మ పురాణంలో కూడా ఉందని విన్నాము కదా. దయచేసి, ఆ పురాణంలోని విశేషాలను కూడా మాకు విపులంగా తెలియపరచండి” అని వారు అభ్యర్థించారు.
వారి ప్రార్థన విన్న సూతుడు, చిరునవ్వు చిందిస్తూ ఇలా బదులిచ్చాడు: “ఓ మునులారా! వైకుంఠవాసుడైన శ్రీహరి లీలలను, ఆయన ఘనతను వినేవారికీ, వాటిని చెప్పేవారికీ అంతులేని పుణ్యం కలుగుతుందే తప్ప, ఏనాటికీ విసుగు అనేది పుట్టదు. మీరు ఇంతటి భక్తిశ్రద్ధలతో అడుగుతున్నారు కాబట్టి, నా గురువు దయవల్ల నాకు లభించిన శక్తిమేరకు నేను తప్పక వివరిస్తాను, శ్రద్ధగా ఆలకించండి. స్కాంద పురాణంలో ఈ కార్తీక మహాత్మ్యాన్ని వశిష్ఠ మహర్షి జనక మహారాజుకు ఉపదేశించారు. సరిగ్గా అదే విధంగా, పద్మ పురాణంలో సాక్షాత్తూ శ్రీమన్నారాయణుడే అయిన శ్రీకృష్ణ పరమాత్మ, సత్యభామకు ఈ కార్తీక మాసం యొక్క ప్రత్యేకతలను వివరంగా తెలియజేశారు.”
పారిజాత వృత్తాంతం
ఒకానొక సమయంలో, నారద మహర్షి దేవలోకం నుండి ఒక పారిజాత పుష్పాన్ని తీసుకొని వచ్చి శ్రీకృష్ణునికి అందించి, “ఓ హరీ! నీకు పదహారువేల ఎనమండుగురు భార్యలు ఉన్నప్పటికీ, వారందరిలో నీ మనసుకు అత్యంత దగ్గరైనవారెవరో, వారికే ఈ దివ్య పుష్పాన్ని బహూకరించు” అని విన్నవించాడు. సరిగ్గా ఆ క్షణంలో రుక్మిణీ దేవి అక్కడే ఉన్నారు.
నందుని కుమారుడైన ఆ కృష్ణుడు, దేవలోకపు ఆ కుసుమాన్ని రుక్మిణికి కానుకగా ఇచ్చాడు. ఈ సంగతి తెలిసిన వెంటనే సత్యభామ అలిగింది. “అందరికన్నా ప్రియమైన భార్యకు ఇవ్వమంటే, ఆ పువ్వును నాకు ఇవ్వాలి కానీ, రుక్మిణికి బహూకరించడం ఏమిటి?” అని ఆమె ఆగ్రహం చెందింది. శ్రీకృష్ణుడు ఆమెను శాంతింపజేయడానికి ఎంతగా నచ్చజెప్పాలని చూసినా ఆమె అస్సలు వినిపించుకోలేదు. ఏకంగా పారిజాత వృక్షాన్నే స్వర్గం నుంచి తెచ్చి, తన ఇంటి పెరట్లో నాటితే తప్ప తాను శాంతించనని (ఊరుకునేది లేదని) ఆమె పట్టుబట్టింది.
తనకు అత్యంత ప్రియమైన భార్య అలుక తీర్చడమే తన ప్రధాన కర్తవ్యంగా ఆ అనంతపద్మనాభుడు భావించాడు. తక్షణమే ఆయన సత్యభామను తనతో పాటు గరుడ వాహనంపై ఎక్కించుకుని, ఇంద్రుని రాజధాని అయిన అమరావతి నగరానికి బయల్దేరాడు. శ్రీకృష్ణుడు అక్కడ దేవేంద్రుడిని పారిజాత వృక్షాన్ని ఇవ్వమని కోరగా, స్వర్గలోక సంపదను భూలోకానికి పంపించడానికి ఇంద్రుడు సమ్మతించలేదు. దీని పర్యవసానంగా, ఇంద్రునికి (దేవేంద్రునికి) మరియు కృష్ణునికి (ఉపేంద్రునికి) మధ్య భీకరమైన పోరాటం జరిగింది.
అంతిమంగా, ఆ ఘర్షణలో దేవేంద్రుడు వెనక్కి తగ్గి, శ్రీకృష్ణునికి (యాదవేంద్రునికి) ఎంతో వినయంతో ఆ పారిజాత వృక్షాన్ని అప్పగించాడు. అప్పుడు రాక్షసులను అంతం చేసే ఆ కృష్ణుడు, దానిని భూలోకానికి తెచ్చి, తన ప్రియసఖి అయిన సత్యభామ (సత్రాజితి) నివాసంలో ఆ చెట్టును నాటించాడు.
సత్యభామ కోరిన వరాలు
ఈ సంఘటనతో వర్ణించలేని ఆనందాన్ని పొందిన ఆ అందాల రాశి (సత్యభామ), తన భర్త అయిన శ్రీకృష్ణునితో (పీతాంబరునితో) ఎంతో అనురాగంగా సంభాషించింది.
“నా ప్రాణనాథా! నేను నిజంగా ధన్యురాలిని. మీకు పదహారు వేల ఎనమండుగురు భార్యలు ఉన్నా, వారందరిలోనూ నేనే మీకు అత్యంత ఇష్టమైనదానిని కావడం నా సౌందర్యానికే ఒక సార్థకత. అసలు ఈ జన్మలో మీలాంటి దైవానికి అర్ధాంగిని కావడానికి, మీతో కలిసి గరుడ వాహనంపై ఈ భౌతిక శరీరంతోనే స్వర్గలోకాన్ని సందర్శించడానికి, అంతేకాక, కేవలం కథలలో మాత్రమే వినడమే తప్ప ఎవరూ కంటితో చూడని కల్పవృక్షం (పారిజాతం) నా పెరటిలో ఒక మొక్కగా ఉండటానికి గల అసలు కారణం ఏమిటి?” అని ఆమె ప్రశ్నించింది.
“తులాభారం సమయంలో నేను మిమ్మల్ని నారదునికి దానంగా ఇచ్చినా, ఒకసారి కోపం ఆపుకోలేక నా ఎడమ కాలితో మిమ్మల్ని తన్నినా (వామపాదఘాతం చేసినా), మీరు నాపై నువ్వు గింజంత కూడా ఆగ్రహం ప్రదర్శించకుండా నన్ను ఇంతగా ప్రేమిస్తున్నారు. మీ నుంచి ఇంతటి ప్రేమ, ఆదరణ, అనురాగం పొందడానికి నేను నా గత జన్మలలో ఏ పుణ్యకార్యం చేసుకున్నాను? అంతేకాకుండా, ప్రతి జన్మలోనూ మీతోనే కలిసి ఉండే భాగ్యం నాకు కలగాలంటే, నేను ఇప్పుడు ఇంకా ఏ రకమైన వ్రతాలు, పూజలు చేయాలి?” అని అడిగింది.
ఆమె మాటలకు శ్రీకృష్ణుడు (ముకుందుడు) చిరునవ్వు నవ్వి – “ఓ సత్యభామా, స్త్రీలలో ఉత్తమురాలా! నువ్వు అడగకూడనివి అడిగినా, నాకు చెప్పకుండా కోరికలు కోరినా, ఇవ్వడానికి వీలుకాని వాటిని ఆశించినా సరే, నీ కోరికలన్నీ తీర్చి నిన్ను సంతృప్తి పరచడం నా బాధ్యత. దీనికంతటికీ మూలం నీ గత జన్మలో ఉంది” అని చెబుతూ, ఆమె పూర్వజన్మ వృత్తాంతాన్ని ఇలా వివరించసాగాడు.
సత్యభామ గత జన్మ వృత్తాంతం
కృతయుగం చివరి దశలో, ‘మాయా’ అనే పట్టణంలో దేవశర్మ అనే పేరుగల ఒక గొప్ప వేద పండితుడు నివసించేవాడు. ఆయనకు చాలా కాలానికి ‘గుణవతి’ అనే ఏకైక కుమార్తె జన్మించింది. ఎంతో గారాబంగా పెంచుకున్న ఆ అమ్మాయిని, దేవశర్మ తన సొంత శిష్యులలో ఒకడైన ‘చంద్రుడు’ అనే యువకుడికి ఇచ్చి వివాహం జరిపించాడు.
ఒకరోజు, యజ్ఞం కోసం సమిధలు, దర్భలు సేకరించడానికి ఆ మామ-అల్లుడు ఇద్దరూ అరణ్యానికి వెళ్లారు. అక్కడ వారు ఒక రాక్షసుడి చేతిలో మరణించారు. బ్రాహ్మణులైన, ధర్మవర్తనులైన, ప్రతిరోజూ సూర్యుడిని ఆరాధించేవారైన వారి పవిత్ర జీవితానికి శ్రీ మహావిష్ణువు ప్రసన్నుడై, తన దూతలతో ఇలా అన్నాడు: “శివుని ఆరాధించేవారైనా (శైవులు), గణపతిని కొలిచేవారైనా (గాణాపత్యులు), సూర్య ఉపాసకులైనా (సౌర వ్రతులు), లేదా శక్తిని పూజించేవారైనా (శాక్తేయులు) వారందరూ చివరికి నన్నే చేరుకుంటారు. ఎలాగంటే, వాన నీటి చుక్కలు చిన్న కాలువలుగా, ఏరులుగా, నదులుగా మారి చివరకు సముద్రంలోనే కలుస్తాయి కదా. అలాగే, ఒకే వ్యక్తిని కొడుకు, సోదరుడు అని వేర్వేరు పేర్లతో పిలిచినట్లు, నేనే ఐదు రకాల రూపాలు, పేర్లు, క్రియలతో ఉన్నాను. కాబట్టి, మరణించిన ఆ మామా-అల్లుళ్లను ఇద్దరినీ నేరుగా మన వైకుంఠానికే తీసుకురండి” అని తన సేవకులను (పార్షదులను) ఆదేశించాడు.
విష్ణు సేవకులు తమ స్వామి ఆదేశాన్ని శిరసావహించారు. ఆ ఇద్దరి ఆత్మలు సూర్యునితో సమానమైన తేజస్సుతో ప్రకాశిస్తూ వైకుంఠాన్ని చేరుకున్నాయి. అక్కడ వారు విష్ణుమూర్తి రూపాన్నే (సారూప్య ముక్తిని) పొంది, ఎల్లప్పుడూ ఆ శ్రీహరి సన్నిధిలోనే నివసించసాగారు.
గుణవతి వృత్తాంతం:-
తండ్రి, భర్త ఇద్దరూ మరణించారన్న వార్త విని గుణవతి తీవ్రమైన దుఃఖంలో మునిగిపోయింది. అయినా, చనిపోయిన వారితో పాటు తానూ చనిపోలేదు, మరణం వచ్చే వరకు జీవించక తప్పదు కాబట్టి, మరో ఆధారం లేని ఆ యువతి ఇంట్లో ఉన్న వస్తువులన్నిటినీ అమ్మేసి, ఆ ధనంతో తన తండ్రికి, భర్తకు ఉత్తమ లోకాలు కలగాలని శాస్త్రోక్తంగా చేయవలసిన కర్మకాండలన్నీ పూర్తి చేసింది.
ఆమె తన మిగిలిన జీవితాన్ని విష్ణుమూర్తి (శేషశాయి) నామస్మరణతోనే గడపసాగింది. బ్రతకడం కోసం (దేహ పోషణార్థం) కూలి పనులు చేసుకుంటూ, ఎల్లప్పుడూ దైవ చింతనతో, విష్ణు భక్తితో, సత్యాన్నే మాట్లాడుతూ, శాంతంగా, ఇంద్రియ నిగ్రహంతో (జితేంద్రియత్వంతో) జీవించేది. ఆమె అత్యంత ఆచారవంతులైన కుటుంబంలో పుట్టి పెరగడం వలన, చిన్నప్పటి నుంచే అలవాటైన కార్తీక మాస వ్రతాన్ని, ఏకాదశి వ్రతాన్ని మాత్రం ప్రతి సంవత్సరం తప్పకుండా (విడువకుండా) ఆచరించేది.
శ్రీకృష్ణుడు కొనసాగిస్తున్నాడు: “ఓ సత్యభామా! గొప్ప పుణ్యాన్ని, ఇహలోక సుఖాలను, పరలోక మోక్షాన్ని, అలాగే పుత్రపౌత్రాదులను, సంపదను, సౌభాగ్యాన్ని ఇచ్చే ఆ రెండు వ్రతాలూ నాకు చాలా ఇష్టమైనవని నీకు తెలుసు కదా! కార్తీక మాసంలో సూర్యుడు తులారాశిలో సంచరిస్తున్నప్పుడు, ప్రతిరోజూ ఉదయాన్నే స్నానం (ప్రాతఃస్నానం) చేసేవారి పాపాలన్నింటినీ నేను పోగొడతాను. ఈ నెలలో స్నానాలు చేయడం, దీపాలు వెలిగించడం, రాత్రి జాగరణ చేయడం, తులసిని పూజించడం చేసేవారు, వారి జీవితం చివర్లో వైకుంఠంలో నివసించే శ్రీ మహావిష్ణువు స్వరూపంగానే ప్రకాశిస్తారు.”
“విష్ణువు ఆలయాన్ని శుభ్రం చేసి (మార్జనం చేసి), అక్కడ శంఖం, పద్మం, సర్వతోభద్రం వంటి పవిత్రమైన ముగ్గులు వేసి, పూజలు నిర్వహించేవారు జీవించి ఉండగానే ముక్తిని పొందుతారు (జీవన్ముక్తులవుతారు). ఈ విధంగా కార్తీక మాసం మొత్తం పాటించగలిగినా, లేదా నెలలో కనీసం మూడు రోజులైనా ఈ నియమాలను పాటించినా, వారు దేవతల చేత కూడా నమస్కారాలు అందుకునేంతటి గొప్పవారవుతారు. అలాంటిది, పుట్టినప్పటి నుండి జీవితాంతం ఈ వ్రతాన్ని ఆచరించేవారి పుణ్యం ఎంత గొప్పదో వర్ణించడం ఎవరి తరమూ కాదు.”
గుణవతి వైకుంఠానికి చేరుకోవడం
ఇదే పద్ధతిలో – ఆనాటి గుణవతి, విష్ణుమూర్తికి అత్యంత ఇష్టమైన ఏకాదశి, కార్తీక వ్రతాలను రెండింటినీ ఎంతో నిష్ఠతో ఆచరిస్తూ తన కాలాన్ని గడిపింది. కొంతకాలం గడిచాక, వయసు పైబడటం (వయోభారం) వలన ఆమె శరీరం బలహీనపడి (శుష్కించి), జ్వరంతో అనారోగ్యానికి గురైంది. ఆ స్థితిలో ఉన్నప్పటికీ – కార్తీక మాసంలో స్నానం ఆపకూడదనే గట్టి పట్టుదలతో ఆమె నదికి వెళ్లింది. ఆ చలిలో కూడా నడుము లోతు నీటిలోకి దిగి స్నానం చేయడానికి ప్రయత్నిస్తూ ఉంది.
ఆ సమయంలోనే, ఆకాశం నుండి విష్ణుమూర్తి వలెనే శంఖ, చక్ర, గదా, పద్మాయుధాలను ధరించిన విష్ణు సేవకులు (విష్ణుదూతలు), గరుడధ్వజంతో కూడిన ఒక విమానంలో క్రిందికి దిగారు. వారు గుణవతిని ఆ విమానంలోకి ఎక్కించి, అప్సరసల (దివ్య స్త్రీల) చేత ఆమెకు సేవలు చేయిస్తూ, తమతో పాటు వైకుంఠానికి తీసుకువెళ్లారు. కార్తీక వ్రతం చేసిన పుణ్యఫలం కారణంగా, ఆమె పొగ లేని మంటలా (అగ్నిశిఖలా) ప్రకాశిస్తూ శ్రీహరి సన్నిధిని చేరుకుంది.
“ఆ తరువాత, శ్రీ మహావిష్ణువునైన నేను, దేవతల కోరిక మేరకు దేవకీదేవి గర్భం ద్వారా ఈ విధంగా శ్రీకృష్ణుడిగా జన్మించాను. నాతో పాటే వైకుంఠంలోని అనేక మంది యాదవ వంశంలో పుట్టారు. గత జన్మలో ‘చంద్రుడు’గా ఉన్నవాడే ఈ జన్మలో అక్రూరుడిగా జన్మించాడు. ఆనాటి ‘దేవశర్మ’యే ఈనాడు సత్రాజిత్తుగా పుట్టాడు. చిన్నతనం నుండే కార్తీక వ్రతంపైనా, నాపైనా మాత్రమే మనసు నిలిపిన ఆ ‘గుణవతి’యే, ఈనాడు సత్రాజిత్తు కుమార్తెవైన ‘సత్యభామ’గా నువ్వు జన్మించావు.”
“ఈ జన్మలో నువ్వు అనుభవిస్తున్న ఈ వైభవాలన్నిటికీ కారణం, నీ గత జన్మలో నువ్వు ఆచరించిన కార్తీక వ్రతం యొక్క పుణ్యఫలమే తప్ప, మరొకటి కాదు. ఆ జన్మలో నువ్వు నా ఆలయం ముందు తులసి మొక్కను నాటిన పుణ్యం వలనే, ఈ జన్మలో కల్పవృక్షం నీ పెరట్లోకి వచ్చింది. ఆనాడు నువ్వు కార్తీక మాసంలో దీపాలు వెలిగించిన ఫలితంగానే, ఈనాడు నీ ఇల్లు లక్ష్మీకళతో నిలకడగా ఉంది. ఆ రోజు నువ్వు చేసిన వ్రతాల పుణ్యఫలాన్నంతటినీ ‘నారాయణాయేతి సమర్పయామి’ (అంతా నారాయణుడికే సమర్పిస్తున్నాను) అని లోకనాథుడినైన నాకే అంకితం చేశావు. దానికి బదులుగానే ఇప్పుడు నాకు భార్యవయ్యావు. గత జన్మలో జీవితాంతం కార్తీక వ్రతాన్ని వదలకుండా పాటించిన భక్తికి ప్రతిఫలంగా, ఈ సృష్టి ఉన్నంతకాలం నా నుంచి విడిపోని ప్రేమను పొందుతున్నావు. ఓ సత్యభామా! నువ్వు మాత్రమే కాదు. నీలాగే ఎవరైతే కార్తీక వ్రతాన్ని శ్రద్ధగా ఆచరిస్తారో, నాపై అచంచలమైన భక్తిని కలిగి ఉంటారో, వారందరూ నాకు ప్రియమైనవారవుతారు. వారు అన్ని కాలాల్లో, అన్ని పరిస్థితులలో ‘నా వారు’గా, నా సన్నిధిలోనే ఉంటారు.”
గొప్ప రహస్యం
“ఓ ప్రియురాలా (రాగవతీ)! నీకు ఒక ముఖ్యమైన రహస్యం వివరిస్తాను, విను. గొప్ప గొప్ప తపస్సులు, దానాలు, యజ్ఞాలు వంటివి చేసిన వారికి లభించే పుణ్యం కూడా, కార్తీక వ్రతాన్ని ఆచరించేవారికి దక్కే పుణ్యంలో పదహారవ వంతు కూడా ఉండదు. ఈ నిజాన్ని గుర్తుపెట్టుకో.”
ఈ విధంగా శ్రీకృష్ణ భగవానుడు వివరించిన తన పూర్వజన్మ కథను, కార్తీక వ్రతం యొక్క గొప్ప ఫలాలను విన్న సత్యభామ (ఆ పూలతీగ వంటి స్త్రీ) శరీరం ఆనందంతో గగుర్పాటు చెందింది (పులకితాంగియైంది). ఆమె తన ప్రియమైన భర్త అయిన శ్రీకృష్ణునికి (విశ్వంభరునికి) ఎంతో వినయంతో, భక్తితో నమస్కరించింది.
పదహారవ రోజు (బహుళ పాడ్యమి) పారాయణం సమాప్తం.
ఇంకా చదువు : కార్తీక పురాణం 7వ రోజు కథ
