Karthika puranam telugu day 6
సంపూర్ణ కార్తీక మహాపురాణము – ఆరవరోజు పారాయణము
ఏకాదశాధ్యాయము
వశిష్ఠ ఉవాచ:
ఓ జనకమహారాజా! కార్తీకమాసములో ఎవడైన శ్రీహరిని అవిసెపూలతో పూజించునో, వాడికి చాంద్రాయణ వ్రతఫలం లభించును. గరికముతో గాని, కుశములతో గాని ఆచరించిన పూజ వలన పాపములన్నియు దూరమై వైకుంఠప్రాప్తి కలుగును. చిత్రవర్ణ వస్త్రములను శ్రీమన్నారాయణునికి సమర్పించిన వారు పరమముక్తిని పొందుదురు. కార్తీకస్నానము చేసి, విష్ణుసన్నిధానమున దీపములను సమర్పించువారు, వైకుంఠపురాణ పారాయణకర్తలు, శ్రోతలు- అందరును విగతపాపులై పరమపదమునకు చేరుదురు. ఈ సత్యమును బోధించుటకు ఒక చిన్న కథను వినుము, దానితో పాపములు నశించును, ఆయురారోగ్యములు ప్రసాదింపబడును.
మందరోపాఖ్యానము
కళింగ దేశమునకు చెందిన మంధరుడని పేరుగల ఒక బ్రాహ్మణుడు ఉండెను. వాడు స్నానము, సాయంకాల సాంధ్యవందనము వంటి నిత్యకర్మలను విసర్జించి, పరులకు కూలి పనులు చేయుచు జీవించెను. అతనికి సద్గుణసంపన్న, సర్వసౌభాగ్యలక్షణయుక్త, సుశీల అనే పతివ్రత భార్య ఉండెను. భర్త దుర్మార్గుడై ఉన్నా, ఆమె మనసులో అతనియందు ద్వేషము లేక రాగమాత్రముతోనే బ్రతికెను. పాతివ్రత్యదీక్షతో భర్తభక్తిగా జీవించెను.
కాలక్రమేణా కూలిపనులతో జీవనం కష్టమని భావించిన మంధరుడు అరణ్యమునకు వెళ్లి దొంగతనమును వృత్తిగా స్వీకరించెను. ఖడ్గధారి అయి దారులు కాసి, బాటసారులను దోచుకొనుచు కాలమును గడిపెను. దొంగసొత్తును విదేశములకు తీసికొని వెళ్లి, అమ్మి, ఆ ద్రవ్యముతో కుటుంబపోషణ చేసెను.
ఒకనాడు దోపిడీ కోసం దారికాసి ఉన్న మంధరుడు యాత్రచేసే ఒక బ్రాహ్మణునిని పట్టుకొని, సమీపమున ఉన్న మర్రిచెట్టుకు కట్టివేసి, అతని సంపదను దోచుకొనెను. అదే సమయమున అక్కడకు ఒక క్రూరకిరాతకుడు వచ్చి, దొంగ మంధరుడినీ, బంధిత బ్రాహ్మణునినీ హతమార్చి, ఆ ధనమును స్వహస్తములో తీసికొని వెళ్లెను.
అయితే సమీప గుహలో నివసిస్తున్న ఒక వ్యాఘ్రుడు మానవ రక్తవాసనకు ఆకర్షితుడై వచ్చి, కిరాతకునితో యుద్ధము చేయగా, ఇద్దరూ పరస్పర హతమారిరి. ఫలితముగా ఆ విప్రుడు, మంధరుడు, వ్యాఘ్రుడు, కిరాతకుడు- ఈ నలుగురూ యమలోకమునకు చేరి ‘కాలసూత్ర’ నరకమున పడిరి. అక్కడ యమదూతలు వారిని పురుగులతొ నిండిన తప్తరక్తకూపములో పడవేసిరి.
భూమిలో మాత్రం, భర్త మరణవార్త తెలియని సుశీల నిత్యం భర్త ధ్యానమునే ఆచరించుచు, ధర్మనిష్ఠతో, హరిభక్తితో, సత్సంగముతో జీవించెను. ఒకరోజు నిరంతర హరినామస్మరణలో నిమగ్నుడై, నిత్యానందనర్తనుడై, సమస్తులలో భగవంతుని దర్శించు ఒక యతీశ్వరుడు ఆమె గృహమునకు విచ్చేసెను. భక్తిశ్రద్ధలతో అతనికి భిక్ష వేయుచు, సుశీల వినమ్రతతో ఇలా పలికెను –
“అయ్యా! నా భర్త కార్యార్థమున బయలుదేరి ఇంట లేడు. నేను ఏకాకినై ఆయన ధ్యానమునే ఆశ్రయించి జీవిస్తున్నాను.”
ఆ యతి సదయముగా పలికెను –
“అమ్మా! ఆవేదన విడనాడు. నేడు కార్తీకపౌర్ణమి మహోత్సవదినము. ఈ సాయంత్రమున నీ ఇంట పురాణపఠనము, శ్రవణము నిర్వహించు. అందుకు దీపము అత్యావశ్యకము. నూనె నా వద్ద సిద్ధముగా ఉన్నది. నీవు వత్తి, ప్రమిద సమర్పించినచో దీపము వెలిగించుదము.”
ఆ యతివాక్యములు శ్రద్ధతో ఆలకించి సుశీల వెంటనే గోమయముతో ఇల్లంతా శుభ్రపరచి, రంగవల్లులు వేయించి, ప్రత్తి పరిశుభ్రపరచి, రెండు వత్తులు చేసి, యతీశ్వరుని నూనెతో కలిపి దీపమును వెలిగించి శ్రీహరికి సమర్పించెను. యతి ఆ దీపముతో విష్ణుపూజ చేసి, మనశ్శుద్ధికి పురాణపఠనము ప్రారంభించెను. సుశీల సమీప గృహములందు వెళ్లి, ప్రజలను పురాణశ్రవణార్థముగా ఆహ్వానించెను.
సర్వులు సమాగమించిన తరువాత ఆమె ఏకాగ్రచిత్తముతో పురాణము విని, అనంతరము యతిశ్రేష్ఠుని ఆశీర్వాదములు పొంది, భక్తిశ్రద్ధలతో జీవనము గడిపెను. హరిభక్తి, ధర్మాచరణల వలన క్రమక్రమముగా ఆమె జ్ఞానప్రాప్తి పొందెను. అనంతరము కాలధర్మమునకు లోబడి ఆమె పరమపదము పొందెను.
ఆ క్షణమునే శంఖచక్రచిహ్నములతో, చతుర్భుజములతో, పీతాంబరధారులతో, పద్మనేత్రులతో అలంకృతులైన విష్ణుదూతులు రత్నమౌక్తిక ప్రవాళరత్నములతో నిర్మితమైన దివ్యవిమానముని తీసికొని వచ్చి, సుశీలను అధిరోహింపజేసి వైకుంఠమునకు తీసుకుపోయిరి. మార్గమధ్యమున నరకయాతన భోగించుచున్న నలుగురిని చూచి, ఆమె తన భర్తను గుర్తించి, విష్ణుపార్షదులను నిలిపి, దాని కారణమేమని ప్రశ్నించెను.
సుశీల ప్రశ్న విని విష్ణుదూతులు సదయముగా ఇలా ప్రబోధించిరి-
“అమ్మా! నీవు దర్శించుచున్న ఆ మంధరుడు విప్రకులలో జన్మించినవాడే గాని, వేదాచారములను విసర్జించి కూలిపని చేసెను. తర్వాత దోపిడీ మార్గమును ఆచరించి దుర్మార్గజీవితం గడిపినందున నరకఫలము అనుభవించుచున్నాడు.
అతనితో కూడిన మరొక బ్రాహ్మణుడు మిత్రద్రోహము చేసినవాడై, మిత్రుని హత్యచేసి ధనముతో పరారైన పాపవశాత్తు బంధితుడయ్యాడు. అతనికీ ఆ పాపఫలమున నరకవాసమైయున్నది. మూడవవాడు కిరాతకుడు. నీ భర్తను, ఆ బ్రాహ్మణునిని హతమార్చిన దోషముతో నరకయాతన పొందుచున్నాడు.నాలుగవ జీవి ఆ వ్యాఘ్రుడు. సదరు పులి పూర్వజన్మలో ద్రావిడ బ్రాహ్మణుడై, ద్వాదశి నాడు నియమలేమియై తైలభోజనములు చేసి పాపమున నరకము పొందెను. ఇప్పుడు పులిరూపములో పుట్టి, కిరాతునితో సమరమాడి, తిరిగి నరకమున పడినది. ఈ నలుగురి దుస్థితికీ పూర్వకర్మలే కారణమని జ్ఞాపకముంచుకో.” ఇట్లు విని సుశీల భక్తిపూర్వకముగా దూతలను వేడుకొనెను –
“ఓ విష్ణుపార్షదులారా! వీరు నరకయాతన నుండి విముక్తులవగుటకు నేను ఏ విధముగా పుణ్యము సమర్పించవలెనో చెప్పుడి. వారిని రక్షించుటకు నాకు మార్గదర్శకమిచ్చుడి.”
విష్ణుదూతులు సానురాగముగా సమాధానమిచ్చిరి –
“అమ్మా! నీవు కార్తీకమాసమున నిర్వహించిన పురాణశ్రవణమున పుణ్యఫలము అమోఘము. ఆ శ్రవణార్థమై నీవు ఇల్లంతా శుభ్రపరచి, ప్రజలను పిలిచి, హరినామప్రచారమున చేసిన పుణ్యమును కొంతమేర వారికి ధారపోయినచో వారు నరకమునుండి విముక్తి పొందుదురు.
మిత్రద్రోహియైన బ్రాహ్మణునికి నీవు ఇంటింటికీ తిరిగి చేసిన ఆహ్వానఫలమును ధారపరచుము. నీ భర్త మంధరునికి నీవు వెలిగించిన రెండు వత్తుల పుణ్యమును ధారపరచుము. కిరాతుడికి, వ్యాఘ్రునికీ ఆ దీపార్చనఫలమును సమానముగా అనుగ్రహించుము. అప్పుడు వీరందరును నరకపాశములు విడిచి విముక్తులవుదురు.”
విష్ణుదూతుల వాక్యములు ఆలకించి, సుశీల హర్షాశ్రువులతో వారియందు కరుణాభావమున కలిగి, తన సంపాదిత పుణ్యములను వారికీ ధారపోయెను. ఆ క్షణమునే ఆ నలుగురు నరకమునుండి విముక్తులై, శుభ్రమైన రూపములు ధరించి, దివ్యవిమానములపై అధిరోహించిరి. సుశీల వైపు నమస్కరించి, “ఓ మహాభాగ్యవతీ! నీ కృపవలన మేము పునర్జన్మబంధమునుండి విముక్తులమయ్యాము” అని స్తుతించుచు వైకుంఠపథమున ప్రస్థానమయ్యిరి.
అందుచేత, ఓ జనకమహారాజా! కార్తీకమాసములో చేసే పురాణపఠనము, పురాణశ్రవణము, హరినామసేవలు, దీపారాధనలు అన్నియు శ్రీహరికి ప్రీతికరమై, భక్తులకై వైకుంఠప్రాప్తికీ దారితీస్తాయని గ్రహించుము.
ద్వాదశాధ్యాయము
(వశిష్ఠ ప్రవచనం)
వశిష్ఠ ఉవాచ:
పునః వశిష్ఠుడు జనకమహారాజునితో ఇలా అనునదిశాడు-
“ఓ రాజన్మహాత్మా! నీవు కార్తీకమాసమున సోమవార మహాత్మ్యమును వినితివి. ఇప్పుడు కార్తీక ద్వాదశి మహిమను శ్రద్ధతో ఆలకించుము.
కార్తీక సోమవారము దానఫలమునందు అత్యున్నతమైయుండెను; అయితే కార్తీకమాసమున శనిత్రయోదశి దానఫలము దానికంటే వందరెట్లు అధికము. పౌర్ణమి ఫలము వెయ్యిరెట్లు శ్రేష్ఠము. శుక్ల పాడ్యమి లక్షరెట్లు, శుక్ల ఏకాదశి కోటిరెట్లు, ద్వాదశి లెక్కలేనంత అపార ఫలమును ప్రసాదించును.
ఎవడైన శుక్ల ఏకాదశినాడు ఉపవాసమాచరించి, మరునాడు ద్వాదశినాడు బ్రాహ్మణసమేతముగా పారాయణము చేసెనయెడల, సాయుజ్యమోక్షము ప్రాప్తమగును.
కార్తీక ద్వాదశినాడు అన్నదానం చేసినవారికి సమస్త సంపదలు పెరుగుదురు. గంగాతీరం వద్ద సూర్యగ్రహణసమయమున కోటి బ్రాహ్మణులను భోజింపచేయుటయే పుణ్యఫలమునిస్తే, ఆ పుణ్యమును ఒక్క కార్తీక ద్వాదశినాడు ఒక బ్రాహ్మణునికి అన్నదానము చేయుట ద్వారానే పొందవచ్చు.
వేలాది గ్రహణపర్వములు, లక్షమంది అమావాస్యాదులు కలిపినా – కార్తీక ద్వాదశి దానమునకు సరిసమానము కావు. కాబట్టి, ఓ రాజా! ఈ తిథి సాక్షాత్ శ్రీహరికి ప్రీతికరమైన దినమని తెలిసికొనుము.”
ద్వాదశీదాన మహాత్మ్యము
ఏకాదశి రాత్రి అంత్యయామములో, కార్తీక శుద్ధ ద్వాదశి ఉదయమున శ్రీహరి క్షీరసముద్రమునుండి మేల్కొనును. అందుచేత ఈ దినమున “హరిబోధినీ ద్వాదశి” అనే నామము ప్రసిద్ధి చెందెను.
ఈ పవిత్రదినమున ఎవడైన కనీసము ఒక బ్రాహ్మణునికైన అన్నదానము చేసినయెడల, వాడు ఇహలోకమున భోగసౌఖ్యమును, పరలోకమున శ్రీహరిపాదసేవామృతానుభవమును పొందును.
కార్తీక ద్వాదశినాడు పెరుగు-అన్నమును దానం చేయుట సర్వోత్తమ దానముగా చెప్పబడెను. ఆ రోజున పాలు ఇచ్చే ఆవును వెండి డెక్కలతో, బంగారు కొమ్మలతో అలంకరించి, దూడతో కూడ గోదానము చేసినవాడు ఆ ఆవు రోమాల సంఖ్యంత సంవత్సరములు స్వర్గమున నివసించును.
వస్త్రదానం చేసినవారు సంచితపాపములన్నియు నిర్మూలించి వైకుంఠపదమును పొందుదురు. సాలగ్రామమును, బంగారు తులసివృక్షమును దక్షిణాసమేతముగా దానం చేసినవారు చతుర్దిక్పర్యంత భూమండలమును దానం చేసిన ఫలమును పొందుదురు.
ఈ సత్యమును బోధించుటకై ఒక దివ్యకథను వినుము.”
ధర్మవీర ఉపాఖ్యానము
పూర్వకాలమున గోదావరీతీరమున ఒక వైశ్యుడు ఉండెను. వాడు దురాచారియై, పరమ పిసినిగొట్టుగా, దానధర్మములను విస్మరించి, పరులను నిందించుచు, ధనసేకరణమునే ధ్యేయముగా జీవించెను. తనకే తాను తినక, ధనమును వడ్డీతో తిప్పి ద్రవ్యసంపాదన చేసెను.
ఒకనాడు వాడు తానిచ్చిన అప్పు వసూలు చేయుటకై ఒక బ్రాహ్మణుని గ్రామమునకు వెళ్లి, “ఇప్పుడే నా బాకీ వడ్డీతో సహా చెల్లించుము” అని బలవంతముగా కోరెను.
అందుకు ఆ బ్రాహ్మణుడు వినమ్రతతో పలికెను-
“ఋణదాతా! నేను నీ బాకీ ఎగవేయను. పుణ్యశ్లోకములో యథోక్తముగా –
‘యో జీవతి ఋణీనిత్యం నియమం కల్పమశ్నుతే,
పశ్చాత్తస్య సుతో భూత్వా తత్సర్వం ప్రతిదాస్యతి।’
అని చెప్పబడినదానిబట్టి, నేను ఈ మాసాంతమున నిశ్చయముగా నీ ఋణమును చెల్లించెదను. అప్పటివరకు ఓపిక వహించుము.”
అది వినగానే ఆ లోభుడు క్రోధంతో మండిపడి-
“నీ మాటలకు విలువలేదు! ఇప్పుడే ధనమిచ్చు, లేదనుచో ఈ కత్తితో నిన్ను నరికెదను” అని బెదిరించెను.
ధనము లేనని బ్రాహ్మణుడు సమాధానమిచ్చినపుడు, పాపబుద్ధి కలిగిన ఆ వైశ్యుడు బ్రాహ్మణుని నేలకొరిగించి, కాలితో తన్ని, కత్తితో హతమార్చెను.
ఆ ఘోరపాపకార్యమున భయపడి, వాడు తన గృహమునకు పారిపోయెను. గుప్తజీవితమున గడిపిన వాడు కొద్ది కాలమునకే మృతుడై, యమకింకరులచే నరకమునకు లాగబడియెను. యమధర్మరాజు ఆజ్ఞతో అతనిని “రౌరవ” నరకమున వేయబడెను, అక్కడ ‘రురు’ మృగములచేత భయంకర యాతనను అనుభవించెను.
భూమిలో ఆ వైశ్యునికి “ధర్మవీరుడు” అనే పుత్రుడు జన్మించెను. వాడు పరోపకారరతుడై, ధర్మదాతయై, చెరువులు త్రవ్వించి, వంతెనలు కట్టి, పేదలను వివాహములు చేయించి, భిక్షుకులకు అన్నదానం చేయుచు ధర్మాత్ముడై పేరుపొందెను.
ఒకరోజు విష్ణుపూజ సమయంలో, త్రిలోక సంచారి నారదముని యమలోకమునుండి తిరిగి వచ్చుచు, హరినామస్మరణతో అతని గృహమునకు చేరెను. ధర్మవీరుడు భక్తిపూర్వకముగా అతనిని ఆహ్వానించి, పాద్యార్ఘ్యాదులతో పూజించి, వినమ్రతతో అడిగెను-
“ఓ దేవర్షీ నారదా! నా గృహమునకు విచ్చేయుటవలన నా జన్మ ఫలితమైయెను. నేను నీ సేవకుడను; నీ ఆజ్ఞను తెలియజేయుము.”
నారదుడు సానురాగముగా పలికెను-
“ధర్మవీరా! నీకేమి చేయమని నేనడుగను; కాని నీ శ్రేయస్సుకోసం వచనమొకటి వినుము. కార్తీక ద్వాదశి శ్రీహరికి అత్యంత ప్రియమైన దినము. ఆ దినమున స్నానదానం జపతపాధికార్యములు అన్ని విశేషఫలప్రదములు.
సూర్యుడు తులారాశిలో ఉన్నప్పుడు కార్తీక ద్వాదశినాడు స్నానము చేసి సాలగ్రామమును దానం చేసినవాడు ఏ వర్ణస్థుడైనను పాపనాశనం పొందును.
మరో సత్యమును వినుము – నీ తండ్రి నరకయాతనను అనుభవించుచున్నాడు. అతని విముక్తికై నీవు కార్తీక ద్వాదశినాడు సాలగ్రామదానము చేయుము.”
నారదవాక్యములు విని ధర్మవీరుడు హాస్యముచేసి-
“ఓ నారద మునీంద్రా! నా తండ్రి పేరున గో, భూ, తిల, సువర్ణాదుల వంటి దానములు ఎంతో చేసితిని. అయినా ఆయన నరకమునుండి రక్షింపబడని యెడల, ఈ రాతిని దానం చేయుటతో ఎలా విముక్తి సాధ్యమవుతుంది? సాలగ్రామమనే రాయి తినుటకు పనికిరాదు, అలంకారమునకు యోగ్యం కాదు. దానిని దానం చేయుట దాతకు గౌరవమునిచ్చునా? అట్టి దానమును నేను చేయనుగాక.” అని అనెను.
నారదుడు ఎంత ఒప్పించుటకైనా అతని మనస్సు మారలేదు. చివరికి ముని అంతర్ధానమయ్యెను.
కొంతకాలమునకు ధర్మవీరుడు మృతుడై, పూర్వజన్మదోషమున పులిగా, కోతిగా, ఆబోతుగా, స్త్రీరూపములలో అనేక జన్మములు పొంది, అనుభవించెను. పదకొండవ జన్మలో యాచకబ్రాహ్మణుని కూతురిగా జన్మించి, వైధవ్యదుఃఖమును పొందెను.
తండ్రి జ్ఞానదృష్టితో ఆ పాపకారణమును తెలిసి, కార్తీక సోమవారం నాడు వేదోక్తవిధిగా సాలగ్రామదానము చేయించెను. ఆ దానఫలమున వలన ఆమె మృతభర్త పునర్జీవించెను. ఇద్దరూ ధర్మసౌఖ్యముతో జీవించి, అనంతరమున స్వర్గమునకు చేరిరి.
తదుపరి జన్మలో ధర్మవీరుడు బ్రాహ్మణునిగా పుట్టి, పూర్వపుణ్యవశాత్తు ప్రతీ కార్తీక సోమవారమున సాలగ్రామదానము చేసుచు, మోక్షమును పొందెను.
ఇతని పుణ్యముతో అతని పితృదేవుడు కూడా నరకమునుండి విముక్తుడై, వైకుంఠపదము పొందెను.
అందుచేత, ఓ జనకమహారాజా! కార్తీకమాసములో సాలగ్రామదానము సర్వోత్తమ ప్రాయశ్చిత్తమని, శ్రీహరిని ప్రీతిపరచునదని నిశ్చయముగా తెలుసుకొనుము. ఏ పాపమునకైనను దీనికంటే శ్రేష్ఠమైన పరిహారము మరొకటి లేదు.”
ఇతి శ్రీ స్కాందపురాణాంతర్గతే కార్తీకమహాత్మ్యే
ఏకాదశ, ద్వాదశాధ్యాయౌ సమాప్తౌ।
ఆరవ రోజు పారాయణ సమాప్తము।
వీటిని కూడా చదవండి:-దామోదరాష్టకం
