karthika puranam telugu day 4
వశిష్ఠ ఉవాచ
“ఓ రాజేంద్ర జనకా! పాపక్షయాన్ని ప్రసాదించే పవిత్రమైన కార్తీకమాస మహిమను, అందులోని పుష్పార్చన మరియు దీపవిధానముల ఫలిత విశేషాలను నీకు వివరిస్తాను, శ్రద్ధగా వినుము.”
పుష్పార్చన – దీపవిధి ఫలములు
ఈ కార్తీకమాసమునందు కమలనాభుడైన శ్రీహరిని కమలపుష్పములతో ఆరాధించువారింట్లో, కమలాసనముని అధిష్ఠించిన లక్ష్మీదేవి శాశ్వతంగా నివాసం ఏర్పరచుకొనును. తులసీదళములు, జాజిపువ్వులు, లేదా మారేడు ఆకులతో పూజించువారు మళ్లీ ఈ భూలోకంలో జన్మ పొందరు. కార్తీకములో భక్తిపూర్వకంగా పండ్లదానమును చేయువారి పాపాలు సూర్యోదయమున చీకటిలా చెదరిపోవును. ఉసిరిచెట్టు క్రింద ఉసిరికాయలతో విష్ణువును పూజించువారిని యమధర్మరాజు కూడ సమీపించలేడు. కార్తీకములో సాలగ్రామమును తులసీదళములతో పూజించువారు ధన్యులలో శ్రేష్ఠులు అవుతారు; వారికంటే అదృష్టవంతులు మరెవ్వరూ లేరు. బ్రాహ్మణసమేతులతో కలిసి ఉసిరిచెట్టు వనంలో వనభోజనం చేయువారి ఘోరపాతకములు సైతం నశించిపోతాయి. ఉసిరిచెట్టు క్రింద బ్రాహ్మణసహితులై సాలగ్రామపూజ చేయువారు వైకుంఠధామమునకు చేరి విష్ణువులా ఆనందించుదురు.
కార్తీకములో విష్ణువాలయంలో మామిడి ఆకుల తోరణం కట్టువారు పరమపదాన్ని పొందుదురు. పువ్వులు లేదా అరటిచెట్టు కాండములతో మండపమును నిర్మించువారు వైకుంఠములో హరి సమీపాన వాసం పొందుదురు.
ఒకసారి అయినా శ్రీహరికి సాష్టాంగ నమస్కారము చేయువారు అశ్వమేధయజ్ఞ సమానమైన పుణ్యఫలమును పొందుదురు. విష్ణువు సన్నిధిలో జపము, హోమము లేదా దేవతార్చన చేయువారు తమ పితృదేవతలతో సహా వైకుంఠమునకు చేరుదురు. స్నానము చేసిన తరువాత తడి వస్త్రముతో ఉన్నవారికి పొడి వస్త్రమును దానం చేయువారు పది వేల అశ్వమేధయజ్ఞాల ఫలమును పొందుదురు. ఆలయ గోపురముపై ధ్వజారోహణము చేయువారి పాపములు గాలిలో పరిమళించే పుష్పరేణువులవలె చెదరిపోవును. నల్లగానీ, తెల్లగానీ అవిసెపువ్వులతో హరిని పూజించువారు పదివేల యజ్ఞ ఫలితమును పొందుదురు. కార్తీకమాసములో ఏ స్త్రీ అయినా బృందావన గోమయముతో తన గృహమును శుభ్రపరచి, పంచరంగములతో అలంకరించి, శంఖ, పద్మ, స్వస్తిక రూపముల నందా దీపమును వెలిగించి అర్పించునప్పుడు, ఆమె పొందు పుణ్యమును వేల తలలైన ఆదిశేషుడే వర్ణింపలేడు. కార్తీకములో జిల్లేడు పువ్వులతో శివుని పూజించువారు దీర్ఘాయుష్షును, అంత్యకాలమున మోక్షమును పొందుదురు. విష్ణువాలయమును పుష్పములతో అలంకరించువారు హరి మందిరములో శాశ్వతంగా నివసించుదురు. మల్లెపువ్వులతో హరిని పూజించువారి పాపములు సంపూర్ణంగా నశించిపోవును. తులసీగంధముతో సాలగ్రామపూజ చేయువారు వైకుంఠప్రాప్తి పొందుదురు. విష్ణు సన్నిధిలో నాట్యముచేయువారి పూర్వసంచితపాపములన్నియు నశించిపోవును.భక్తితో అన్నదానము చేయువారి పాపములు గాలిలో మంచుతునకలవలె చెదరిపోవును. కార్తీకమాసములో నువ్వుల దానం, పవిత్రనదీ స్నానం, బ్రాహ్మణభోజనం, అన్నదానము – ఈ నాలుగు ఆచరణలు అత్యున్నత ధర్మములు.
ఇవన్నీ చేయని వారు లేదా లోభముతో విస్మరించిన వారు వంద జన్మములు కుక్కలుగా పుట్టి, ఆ తరువాత ఛండాలయోనిలో జన్మిస్తారు. కార్తీకవ్రతము చేయని వారు మరుజన్మలో గాడిదలుగా పుట్టి, తరువాత శతజన్మములు శునకయోనిలోనే పొందుదురు. కార్తీకములో కదంబపుష్పములతో శ్రీహరిని పూజించువారు సూర్యమండలములోనే నివాసము పొందుదురు.ఓ జనక మహారాజా! కార్తీకములో అవిసెపువ్వుల మాలను ధరించి, అదే పుష్పములతో శ్రీహరిని పూజించువారు స్వర్గాధిపతులవుతారు. తులసీదళములతో విష్ణువును పూజించువ స్త్రీలు వైకుంఠాన్ని పొందుదురు.
ఇప్పుడు మరో సూక్ష్మమైన విషయమును చెప్పుదును వినుము:
శ్లో॥
కార్తీకే భానువారేతు స్నానకర్మ సమాచరేత్ |
మాసస్నానేన యత్పుణ్యం తత్పుణ్యం లభతేనృప॥
శ్లో॥
ఆద్యంతియే తిధౌ మధ్యమే చ దినే యః స్నానమాచరేత్ |
మాసస్నానఫలం తేన లభ్యతే నాత్ర సంశయః॥
కార్తీకమాసములో ఆదివారమున, లేదా శుక్లపాడ్యమి, పూర్ణిమ, అమావాస్య దినములలో సంకల్పరహితముగా స్నానము చేసినా, ఆ మాసమంత స్నానపుణ్యఫలము లభించును. ఆ శక్తి లేకపోయిన వారు కార్తీకమాసమంతము ఈ మహాపురాణమును వినినా, చదివినా స్నానఫలమును పొందుదురు. కార్తీకమాసములో సాయంకాలమున దేవాలయములలో శివవిష్ణు స్తోత్రపఠనము చేయువారు కొంతకాలము స్వర్గములో నివసించి, అనంతరము ధ్రువలోకమును పొందుదురు. ఇదే కార్తీకమాసమున హరిహరస్మరణ రహితులైన వారు ఏడు జన్మములపాటు నక్కలుగా జన్మిస్తారనడంలో సంశయమేమీ లేదు.
జనకుని ప్రశ్న – వశిష్ఠుని జవాబు:-
వశిష్ఠుడు వివరించిన సమస్త కార్తీకమాస మహిమను ఆసక్తిగా ఆలకించిన జనక మహారాజు, మనసులో తలెత్తిన సందేహాన్ని వినయపూర్వకంగా ఇలా అడిగాడు –
జనక ఉవాచ:
“ఓ మహర్షీ! మీరు వివరించిన ఈ కార్తీకమాస మహిమ విని నాకు ఒక గంభీరమైన సందేహం కలుగుతోంది.
ధర్మశాస్త్రాలు ప్రతీ చోటా – వర్ణసంకరములు మరియు ఇతర మహాపాపాలు చేసినవారు ప్రాయశ్చిత్తములు చేయకుండానే శుద్ధి పొందరని స్పష్టముగా పేర్కొన్నాయి.
అయితే, మీరు చెప్పినట్లుగా కేవలం కార్తీక వ్రతాచరణ ద్వారా సమస్త పాపాలు నశించి, వైకుంఠప్రాప్తి కలుగుతుందని చెప్పడంలో లోతైన మర్మమేమిటి? ఎంత ఘోరమైన పాపమయినా, అంత స్వల్పమైన పుణ్యకార్యంతో పూర్తిగా లయమవుతుందా? గండ్రగొడ్డళ్లతో కూడ కూల్చలేని మహాపర్వతాన్ని ఒక్క వ్రేలి తాకుతో కూల్చగలమా? మంటలతో కాలి పోతున్న గృహంలో కొద్ది నీరు జల్లడం ద్వారా ఆ అగ్ని ఆరిపోతుందా?
ప్రబలమైన నదీ ప్రవాహంలో కొట్టుకుపోతున్న మనిషిని ఒక గడ్డి తునక కాపాడగలదా? లేదా కొండచరియల మధ్య తాను పట్టుకున్న చిన్న లతాసూత్రమే అతన్ని సంరక్షించగలదా? ఈ దృష్టాంతాలన్నిటి ప్రకారం, ఘోరపాపులు కూడా కేవలం కార్తీకవ్రతం వంటి స్వల్ప ఆచరణచేత మోక్షం పొందడం ఎలా సాధ్యం?
దీనికి సమాధానం చెప్పమని వేడుకుంటున్నాను మహర్షీ.”
జనకుని ప్రశ్న విన్న వశిష్ఠుడు స్వల్పంగా చిరునవ్వు చిందించి, జ్ఞానహాసముతో ఇలా ప్రత్యుత్తరమిచ్చాడు.
వశిష్ఠ ఉవాచ:
“రాజేంద్రా! నీ ప్రశ్న అత్యంత యుక్తమైనది. సత్యాన్ని తెలుసుకోవాలనే నీ తపన ధర్మవిచారమునకు పునాదిగా నిలుస్తుంది.
ఇప్పుడు శ్రద్ధగా వినుము -ధర్మమును సూక్ష్మంగా ఆలోచించాలి; దాని స్థూలరూపాన్ని మాత్రమే పరిగణించడం తగదు.
వేదాలు, శాస్త్రాలు, పురాణాలు అన్నీ మనకు అనేక ధర్మసూక్ష్మాలను తెలియజేస్తాయి. కొన్ని సందర్భాలలో గొప్ప పుణ్యకార్యములు తక్కువ ఫలితమును ఇస్తాయి, మరియు కొన్నిసార్లు స్వల్పమైన ధర్మాచరణలు అపారమైన ఫలితమును ప్రసాదిస్తాయి. ధర్మమునకు మూలం గుణత్రయం – సత్వ, రజస, తమస్సు.
ఇవి మహామాయ యొక్క ప్రభావముతో ఉత్పన్నమైనవి. సత్వగుణ ప్రధానముగా ఉన్న ధర్మాలు పవిత్రములు, కర్మకాండలు మరియు తపస్సులు రజోగుణ ప్రభావముతో ఏర్పడతాయి. తమోగుణమునకు ఆధారమై యుక్తి లేని తర్కములు, దైవేతరచింతన, కేవలం ఆచారస్వరూపములో జరిగే కర్మలు ఉద్భవిస్తాయి. ఈ మూడింటిలో సత్వగుణ ప్రధానమైన ధర్మాచరణ స్వల్పముగానీ, దేశకాలపాత్రయుక్తతలచేత గొప్ప ఫలితమును ప్రసాదిస్తుంది.
దేశం అంటే పుణ్యక్షేత్రం, కాలం అంటే పుణ్యకాలం, యోగ్యత అంటే ఆచరణకు పాత్రత. బ్రహ్మజ్ఞానము లేకుండ చేయబడే కర్మలు తమోగుణమునకు చెందినవి -అవి పాపనాశనానికి దారి తీసవు. కాని దేశ, కాల, యోగ్యతల ఆధారముతో చేయబడిన ధర్మాచరణ సత్వధర్మముగా పరిణమిస్తుంది. ఇందులో కొన్నీ స్వతంత్రంగా, మరికొన్నీ సంయుక్తంగా చేయబడతాయి; రజోగుణముతో కూడినవి స్వల్ప ఫలితములను ప్రసాదిస్తాయి. రాజా జనకా! సమస్త ఫలితములకు మూలం కర్మమే. ప్రతి మనిషి తన కర్మానుసారముగా ఫలమును అనుభవిస్తాడు.
అయినప్పటికీ జ్ఞానమున్నవాడు ధర్మాచరణలో దేశకాలయుక్తతను పరిశీలించి, చిత్తశుద్ధితో ఆచరించాలి.
ఈ మూడింటి సమన్వయంతో జరిగిన ధర్మమే అక్షయఫలితాన్నిస్తుంది.
ఒక ఉదాహరణ వినుము :-
పర్వతమంత ఎత్తుగా కట్టెలను పేర్చినపుడు, వాటి మధ్య గింజంత అగ్ని ఉంచితే ఆ అగ్ని కట్టెలన్నిటినీ కాల్చివేయగలదు. అలానే విశాలమైన గృహములో చిన్న దీపమును వెలిగించినా అది చీకటిని నశింపజేస్తుంది.
అలాగే కలుషితమైన నీటిలో చిన్న ఇండుపగింజ వేసినచో నీరు నిర్మలమవుతుంది. అదేవిధంగా పుణ్యకాలములో, పుణ్యక్షేత్రములో, పుణ్యచిత్తములతో చేయబడిన ధర్మాచరణ తెలుసిగానీ తెలియకగానీ – అపారమైన పాపములను దహనం చేసి మోక్షమార్గమును తెరుస్తుంది. ఇప్పుడు దీనికి ప్రామాణికమైన ఒక కథను నీకు చెబుతాను – వినుము.”
కార్తీక పురాణం నాలుగవ రోజు కథ
అజామిళోపాఖ్యానము (ప్రారంభం)
బహుకాలం క్రితం కన్యాకుబ్జ అనే పుణ్యక్షేత్రములో సత్యనిష్ఠుడనే బ్రాహ్మణునికి అజామిళుడు అనే కుమారుడు జన్మించాడు. తండ్రి ధర్మనిష్ఠుడైనా, కుమారుడు దుర్మార్గుడయ్యాడు. సేవకస్త్రీ సహవాసం వలన అతడు ధర్మబుద్ధిని కోల్పోయి, తల్లిదండ్రులను, కర్మకాండములను విస్మరించి, దురాచారజీవితమునకు లోనయ్యాడు. తనకుటుంబము అతన్ని విస్మరించింది; కులం నుండి వేరుచేశారు. ఆ తరువాత అజామిళుడు ఒక ఛండాలస్త్రీతో సహవాసమునకు దిగాడు. ఆమెతో సుఖదుఃఖములన్నీ పంచుకుంటూ, జంతువుల వేటలో జీవనోపాధి పొందుతూ, మద్యమాంసాసక్తుడై కాలం గడిపాడు. ఒకరోజు ఆ ఛండాలస్త్రీ కల్లు తాగుటకై తాడిచెట్టు ఎక్కి కింద పడి మరణించింది. దుఃఖంతో విరిగి పోయిన అజామిళుడు ఆమె కుమార్తెతోనే తరువాత జీవితం గడిపాడు. ఆమెతో అనేక సంతానమును పొందిన అతనికి, చివరగా జన్మించిన కుమారుడికి “నారాయణ” అని నామకరణం చేసాడు. అతనికి ఆ బాలుడు ప్రాణప్రియుడు అయ్యాడు.
తాను తినినా, నిద్రించినా, నడిచినా, ఎప్పుడూ “నారాయణా… నారాయణా…” అని పిలుస్తూ ఉండేవాడు.
అలా తన జీవితమంతా అజ్ఞానంలో గడిపిన అజామిళుడు వృద్ధాప్యానికి చేరాడు.
అజామిళోపాఖ్యానము – యమదూత–విష్ణుదూత సంభాషణ:-
కాలమునకు లోబడని ధర్మసూత్రాలు ఒకటే –కర్మానుసారం ఫలమూ అనుభవం. అజామిళుడి పాపబంధాలు గడుస్తూ, కాలము తన చివరి పుటను తెరచింది. అతడు వృద్ధుడై, జీవనాంత సరిహద్దులో చేరాడు. అప్పుడు, అతని ప్రాణాన్ని హరిచేయుటకై యమదూతలు అవతరించారు.
ఎరుపు గడ్డములు, పొడవైన మీసములు, దండపాశములతో కూడిన భయానక రూపములో వారు ప్రత్యక్షమయ్యారు. వారిని చూసిన క్షణంలోనే అజామిళుడి గుండె భయంతో వణికిపోయింది. అతడు ప్రాణాంతక భయంలోనూ తన చిన్న కుమారుని గుర్తు చేసుకొని, తండ్రి ప్రేమతో “నారాయణా! ఓ నారాయణా!” అని పలుమార్లు పిలవసాగాడు. అతని కొడుకు ఆ స్వరాన్ని వినలేదు, రాలేదు; కానీ ఆ దివ్యనామస్మరణ ఆకాశమంతా నిండిపోయింది. ఆ “నారాయణ” నామోచ్చారణం వినగానే యమదూతలు ఒక్కసారిగా తడబడిపోయారు. అదే సమయంలో నీలవర్ణ, పద్మవిలసిత నేత్రములుగల, పీతాంబరధారులైన విష్ణుదూతలు ప్రత్యక్షమయ్యారు. వారు మృదువుగా, కానీ ఆజ్ఞాత్మక స్వరంలో యమదూతలను ఉద్దేశించి పలికారు –
విష్ణుదూతలు ఉవాచ:
“ఓ యమదూతలారా! ఈ జీవుని మీద మీ హక్కు లేదు. ఇతడు మన స్వామియైన శ్రీనారాయణుని నామస్మరణచేత పవిత్రుడైయున్నాడు. అందువలన ఇతడు మేము తీసుకొని వెళ్లదగినవాడు; మీరు తాకుట అర్హలు కారు” పద్మమాలలతో అలంకృతులై, సౌమ్యమూర్తులుగా నిలుచున్న వారిని చూచి యమదూతలు ఆశ్చర్యపోయారు. వారు నమస్కరించి వినయంతో ప్రశ్నించారు –
యమదూతలు ఉవాచ:
“ఓ దేవదూతలారా! మీరు ఎవరు? మేము యమధర్మరాజుని ఆజ్ఞతో పాపాత్ముల ప్రాణములను హరించువారము. ఈ అజామిళుడు జీవితమంతా పాపకార్యములలో మునిగిపోయాడు.
అతడిని మీరు ఎందుకు రక్షిస్తున్నారు? మీ ధర్మము ఏమిటి?” అప్పుడు విష్ణుదూతలు చిరునవ్వుతో సమాధానమిచ్చారు –
విష్ణుదూతలు ఉవాచ:
“దేవదూతలారా! మీరుచెప్పినది సత్యమే; కాని మీరు ధర్మసూత్రములోని అంతర్మర్మాన్ని గ్రహించలేకపోయారు.
యమధర్మరాజు కూడా విష్ణుసంకల్పానుసారమే కర్మనియమాలను నిర్వర్తించును.
ఈ అజామిళుడు జీవితమంతా అజ్ఞానంలో గడిపినా, ఆఖరి క్షణమున శ్రీహరినామస్మరణ చేశాడు. ఆ నామములోని శక్తి అనంతము. నారాయణ నామము ఒక్కసారి పలికినా, దశజన్మాల పాపములు నశిస్తాయి. అందువలన ఇతడిని యమలోకానికి మీరు తీసుకుపోవుట ధర్మవ్యతిరేకము.”
వారి మాటలు విన్న యమదూతలు అవాక్కయ్యారు. విష్ణుపారిషదులు కాంతిమయముగా మారి, దివ్యరథములో అజామిళుని ఆత్మను అధిరోహింపజేసి, దివ్యలోకమునకు తీసుకుపోయారు. అజామిళుడు ఆ మహానామస్మరణ ఫలితంగా పాపములనుండి విముక్తి పొంది, వైకుంఠపథములో ప్రవేశించాడు. ఆయన తరువాత యమదూతలు యమధర్మరాజుని వద్దకు వెళ్లి ఆ సంఘటనను వివరించారు.
యమధర్మరాజుని జ్ఞానోపదేశం
వారిని శ్రద్ధగా విన్న యమధర్మరాజు గంభీరంగా ఇలా చెప్పాడు –
“ఓ నా దూతలారా! మీరు చేసినది తప్పు కాదు, కాని ధర్మసూత్రము గాఢమైనది. శ్రీహరినామం అన్నది సమస్త పాపాలను క్షణములో నశింపజేయగల శక్తియుతమైయున్నది. ఆ నామస్మరణచేత మనుష్యుడు పునర్జన్మబంధాల నుండి విముక్తి పొందగలడు. హరినామస్మరణమును మించిన ప్రాయశ్చిత్తము లేదు. విష్ణువు సంకల్పమే ధర్మానికి మూలం; నేను ఆయన ఆజ్ఞకు లోబడిన వాడిని మాత్రమే.నారాయణ నామము నిశ్చితముగా పవిత్రకరము -దానిని పలికిన వాడిని మన దండం తాకదు.” అలా అజామిళుని కథ ధర్మసూత్రమునకు దర్పణముగా నిలిచింది. ఆ వృత్తాంతమును వశిష్ఠుడు ముగించి జనకునితో మృదువుగా అన్నాడు –
వశిష్ఠ ఉవాచ:
“మహారాజా! ఇదే నీ ప్రశ్నకు సమాధానం.
పుణ్యక్షేత్రములో, పుణ్యకాలములో, పుణ్యనామమున స్మరించుటచేతే పాపనాశనము సంభవిస్తుంది.
స్వల్పముగా తోచిన కార్తీకవ్రతాచరణ కూడా ఇదే ధర్మసూత్రమునకు ప్రతిబింబము.
అందుకే ఈ వ్రతము మోక్షప్రదమైనదై, వేదవేద్యమైనదై నిలిచింది.”
సప్తమ – అష్టమాధ్యాయ సమాప్తము
ఇతిః శ్రీ స్కాంద మహాపురాణాంతర్గత కార్తీక మహాత్మ్యంలో సప్తమ–అష్టమాధ్యాయ సమాప్తః
(కార్తీకమాసము నాలుగవ రోజు పారాయణము ముగిసినది).
అయ్యా ఇవి కూడా చదవండి: కార్తీక పురాణం మూడవ రోజు కథ
